198 OVER DE ZUIDPOOLTOGTEN. 



tegen de schepen aanbonsden, dat de masten trilden. Elk oogenblik 

 scheen het, alsof de van alle kanten aanstormende ijsmassa's de sche- 

 pen zouden vergruizelen. Door onophoudelijk de rigting der schepen 

 te veranderen, door nu eens bij te draaijen, dan met volle zeilen 

 voort te ijlen, trachtte men het gevaar te ontgaan. De balken en 

 verdekken kraakten en bogen , als nu en dan eene drijvende ijsrots 

 door het geweld der golven tegen de scheepswanden werd gestuwd. 

 De grootste krachtsinspanning en de koelbloedigste koenheid waren 

 naauwelijks in staat verderf en dood van de ranke kielen te weren. 

 Het moedigste hart werd met schrik en ontzetting vervuld bij het 

 van alle kanten aanstormen en door elkander heen woelen dier zware 

 ijsmassa's , die elke seconde het schip dreigden te verpletteren. 



Kapitein ross beschrijft ons dezen vreeselijken storm niet de vol- 

 gende woorden: »Des nachts om twee uur had de storm zijne vree- 

 «selijkste woede bereikt. Ofechoon wij reeds verscheidene mijlen 

 «diep in het pakijs waren ingedrongen, kon men echter geene ver- 

 » mindering in de dikte van het ijs bemerken, en onze schepen rol- 

 »den en kraakten midden onder de zware massa's van verpletterende 

 «bergen, boven welke de zee met hare reusachtige golven woedde, 

 »de eene groote massa op de andere stapelde en ze dan weder diep 

 «onder hare schuimende baren begroef, met vreeselijk geweld ze 

 «tegen elkander stootend en verpletterend. De huiveringwekkende 

 «verhevenheid van zulk een tooneel kan noch gedacht, noch beschre- 

 »ven worden, nog veel minder kan men de gewaarwordingen gevoe- 

 »]en dergenen, die in zulk eenen toestand verkeeren. Ieder hield 

 «zich op het verdek vast en verwachtte zijn lot met berusting in den 

 «wil des Allerhoogsten , die alleen ons bewaren en uit dit gevaar 

 «redden kon. Met ademlooze, angstige verwachting namen wij de 

 «uitwerking van eiken nieuwen stoot en de sidderende beweging der 

 «waggelende masten waar, terwijl wij elk oogenblik verwachtten ze 

 «te zullen zien nedervallen. Ofschoon het geweld des storms om vier 

 «uur in den namiddag eenigzins verminderd was , zoo blies hij toch 

 «nog met ongemeene hevigheid; de windvlagen wierpen het schip 

 «geheel op zijde en dreigden de stormzeilen in flarden te scheuren ; 

 «bij geluk waren zij geheel nieuw , anders hadden zij zulke verschrik- 



