YLECHTERS, MANDENMAKERS, WEVERS, 

 YILT- EN TAPIJTWERKERS; 



P. HARTING. 



Wanneer men eene tentoonstelling van voortbrengselen van men- 

 schelijke nijverheid bezoekt, dan is de eerste gewaarwording, die 

 men ondervindt, een gevoel van verwarring, van overstelping. Zoo 

 talrijke voorwerpen treffen het oog; zoo velerlei indrukken ontvangt 

 de geest , dat het aanvankelijk eenige inspanning kost de aandacht te 

 vestigen op elk dier voorwerpen afzonderlijk en den vlugtigen blik 

 niet langer te laten ronddwalen langs het bonte geheel , dat zich daar 

 aan den beschouwer vertoont. 



Zoo is het ook met de tentoonstelling van dierlijke nijverheid , 

 welke de natuur ons ter beschouwing aanbiedt. Inderdaad is ook 

 hier de verscheidenheid zoo groot, dat het eene moeijelijke opgave 

 is eenige orde te brengen in die lange reeks van gewrochten, die 

 wel is waar allen getuigen van de moederzorg der natuur, doch die 

 op de meest uiteenloopende wijzen zijn tot stand gebragt. Vooral 

 geldt zulks van die voortbrengselen der dierlijke bouwkunst , bij wel- 

 ker beschouwing ik thans de aandacht des lezers wensch te bepalen. 



Talrijk zijn de stoffen, welke de mensch verwerkt om daaruit, door 

 vlechten, weven, breijen, knoopen, allerlei zaken te vervaardigen, 

 die hem tot huisraad of kleeding strekken. Hij bezigt de buigzame 

 takken van wilgen en andere boomen tot vervaardiging van allerlei 

 mandenwerk; uit verschillende soorten van biezen, riet en grassten- 

 gete weet hij een kunstig matwerk te vlechten, dat vervolgens tot 

 hoeden, doozen en velerlei andere dingen verwerkt wordt; de vezelen 



