VILT- EN TAPIJTWERKERS. 213 



om opgenomen te worden in het gild , dat wij thans behandelen , en 

 wij er hier alleen gewag van maken , omdat zij bijna even moeijelijk 

 onder eenig ander kunnen worden gerangschikt, tenzij men hun wei- 

 ligt in het gild der metselaars een plaatsje mogt willen inruimen. 

 Eenigen tijd vóór het eijerleggen beginnen de mannetjes en wijfjes 

 gezamenlijk aan het nest te werken. Zij krabben met hunne groote, 

 van lange nagels voorziene teenen aarde , gras en bladeren bijeen , 

 aanvankelijk op kleine hoopen en werpen vervolgens deze bouwstoffen 

 met hunne pooten achteruit naar de plaats, waar zij het nest willen 

 bouwen. Terwijl dit nu allengs tot eene hoogte van vele voeten op- 

 rijst en eene kegelvormige gedaante aanneemt, leggen de wijfjes 

 daarin hunne eijeren , die aldus geheel door de genoemde bouwstoffen 

 overdekt worden. Het uitbroeden dezer eijeren laten zij echter ver- 

 der geheel aan de natuur over. In dien grootendeels uit plantenstoffen 

 zamengestelden hoop ontstaat namelijk eene gisting, eene soort van 

 rotting, waarbij, ongeveer op gelijke wijze als zoo dikwerf in vochtig 

 hooi plaats grijpt, eene groote warmte ontwikkeld wordt, die in dit 

 geval de moederwarmte vervangt, even als ook wij in onze kunstma- 

 tige broedtoestellen de warmte der klokhen door die van rondstroo- 

 mend warm water zoeken na te bootsen. De hoopen gras en bladeren 

 zijn dus als natuurlijke broedtoestellen te beschouwen, en dat daarin 

 een groot getal eijeren te gelijk kan worden uitgebroed , moge daaruit 

 blijken , dat men in een enkel nest van de op Nieuw-Holland levende 

 soort (Tallegallus Lathamii) soms eenige mudden dezer eijeren bijeen 

 vindt, die elk drie en een halve E. duim lang zijn. 



Reeds dit is voldoende om eenig denkbeeld te geven van de reus- 

 achtige grootte dezer nesten. Maar ook die soorten , welke niet ge- 

 zellig leven , zooals de desgelijks op Nieuw-Holland te huis behoorende 

 Leipoa ocellata, en wier nest om die reden slechts eenige weinige 

 eijeren (8 of 10) bevat , achten zich daarom niet ontslagen van de 

 taak om deze te begraven in zeer groote hoeveelheden van rottende 

 bladeren, als wisten deze vogels, dat alleen dan de ontwikkelde 

 warmte genoegzaam bewaard blijft, wanneer de massa groot genoeg 

 is om aan den verkoelenden invloed der lucht weerstand te bieden. 

 Een enkel paar dezer vogels bouwt een nest van vier tot vijf voeten 



