274 IETS OVER HET MIJNWEZEN EN DE MIJNWERKERS 



een haak en de noodige gereedschappen maken voorts zijne geheele 

 uitrusting uit. Indien de mijn niet zeer diep is, daalt men er met 

 ladders in af. Langs de zijwanden van den put zijn hier en daar 

 planken bordesjes in de rots vastgemaakt , op welke een ladder staat. 

 Elk bordesje heeft eene opening, groot genoeg om een mensch door 

 te laten ten einde op den volgenden ladder te komen ; en zoo komt 

 men op den eenen ladder voor, op den anderen na, totdat men ein- 

 delijk in de mijn zelve is afgedaald. Dat afdalen zelf is reeds uiterst 

 vermoeijend, vooral wanneer het — en dit is niet zeldzaam, want 

 men moet het langzaam en voorzigtig doen — een uur of meer duurt. 

 De sporten der ladders zijn nat en slijkerig ; het water druipt langs 

 alle zijden af en de walmende lamp geeft een rood, donker, blikke- 

 rend licht. De werkman is dus in den regel reeds vermoeid eer hij 

 zijn werk begint; het afdalen en opklimmen is op zich zelv' een 

 zware arbeid, te zwaarder naarmate de mijn dieper is. De zilvermijn 

 bij Andreasberg , die den naam Samson draagt, de diepste der 

 wereld , heeft eene diepte van 230 Ned. ellen beneden den water- 

 spiegel der Noordzee en van 791 ellen beneden den beganen grond. 

 De mijn George Wilhelm bij Clausthal is 604 ellen diep. 



In het jaar 1833 heeft een eenvoudig bergwerker, met name dörell, 

 eenen hoogst eenvoudigen toestel uitgevonden, die het afdalen en op- 

 klimmen in de mijnen oneindig vergemakkelijkt. Men stelle zich twee 

 houten stijlen voor , die van den mond tot aan den bodem van den put op 

 en neder loopen. Elke dier stijlen is op bepaalde afstanden voorzien van 

 uitsteeksels , op welke men kan gaan staan , terwijl men zich met de 

 hand vasthoudt aan een stevig ijzeren handvat. Terwijl de eene stijl 

 daalt, rijst de andere, en deze beweging wordt aan den mond van 

 den put geregeld onderhouden door middel van een waterrad. Nu 

 gaat de werkman op het oogenblik dat de eene stijl naar beneden 

 gaat , op dat uitsteeksel staan , dat gelijk is met den beganen grond. 

 Bleef hij daar nu op staan , dan zou hij onophoudelijk dalen en weder 

 rijzen. Maar op het oogenblik , dat hij zou gaan rijzen , komt hem , 

 waterpas met het uitsteeksel waarop hij staat, dat aan den anderen 

 st\jl voorbij , die naar beneden gaat en hem zoo nabij is , dat hij gemak- 

 kelijk op het andere uitsteeksel kan overstappen. Hij doet dat door met 



