290 DE BLIKSEMENDE ROTS. 



sterk, maar verbreidde geen licht om zich heen. Op de plaats, waar 

 hij uit de rots kwam, was hij zeer smal, maar werd spoedig daarop 

 aanzienlijk breeder , totdat hij weder tot de oorspronkelijke grootte za- 

 menkromp, om dan op nieuw , gelijk de eerste maal , zich te ver- 

 breeden en weder zamen te krimpen, totdat hij zich eindelijk oploste." 



Uit het profiel op de nevensgaande teekening volgt, dat de licht- 

 straal uit den berg op eene hoogte van ongeveer 2000 voet boven de 

 oppervlakte der zee moet zijn uitgeschoten , dat de straal zelf meer 

 dan 1000 voet lang en slechts aan de uiterste spits eenigzins omhoog 

 gebogen was. 



Het berigt gaat dan op volgende wijze voort : «Nadat deze licht- 

 straal verdwenen was , kwamen andere stralen uit dezelfde plaats te 

 voorschijn, doch al kleiner en kleiner, totdat zij eindelijk geheel op- 

 hielden. Het gekraak duurde echter zoo lang , als de storm aanhield. 

 Op den volgenden dag onderzocht ik de plaats en vond, dat de rots 

 hier eenigzins boven den fiord heen hing en eene groote holte 

 vormde; in deze bemerkte ik enkele horizontale scheuren.' Dat de 

 straal op eenige plaatsen smal, op anderen breed is, mag wel daar 

 van daan komen, dat hij zich vermoedelijk gedurende zijn uitschie- 

 ten uit eene van die horizontale scheuren omdraaide, zoodat hij nu 

 eens zijn dunne , dan eens zijn breede zijde liet zien." 



In eenen brief aan den heer a. vibe, chef van de Noorweegsche 

 opmetingen , zegt rrefting verder nog over dit onderwerp het volgende : 



«Volgens de verhalen zal men somtijds bij stil weder, en wanneer 

 in langen tijd geen zuidoostelijke wind gewaaid heeft, kunnen zien, 

 dat uit de vermelde opening een geelachtig graauwe rook te voor- 

 schijn komt, die langs de zijde van de rots omhoog stijgt. Ik heb 

 dit wel is waar zelf niet bemerkt; maar ik vermoed, dat dit ver- 

 schijnsel dan plaats heeft, als zich zoo vele dampen ontwikkeld hebben, 

 dat zij door eigene kracht naar buiten dringen. Professor esmark, 

 die in het jaar 1823 den Lyse-fiord bezocht, vond, dat de rots op 

 deze plaats 3387 voet hoogte moet hebben. Hij kreeg echter niets 

 van dit verschijnsel te zien en waagde ook niet de opening te onder- 

 zoeken, daar men zich dan van de rotskam ongeveer 1000 voet naar 

 beneden moet laten zakken. Hetzelfde verschijnsel moet zich volgens 



