292 GELUIDGEVEND ZAND BIJ DE STAD KOLBERG. 



schijnsel doet zich niet altijd voor) door hetzelve , dan hoort men het 

 een klinkend geluid geven, namelijk als men met den voet in eene 

 scheve rigting stoot , even zoo als miller het beschrijft." 



»Na eenige oefening is men in staat, deze merkwaardige toonen zoo 

 luid en schel te laten worden , dat men ze ver af hooren kan. Als 

 mijne kinderen in het zand spelen, noemen zij het «zandmuziek." De 

 voorwaarden, onder welke deze eigenaardige muziek zich voordoet, 

 zijn de navolgende: Vooreerst moeten bij hoogzee de golven der 

 branding over het zand gegaan en het door en door bevochtigd heb- 

 ben; ten tweede moet onmiddellijk daarop de zon het beschenen en tot 

 de diepte van ongeveer één voet volkomen droog gemaakt hebben. 

 Als deze omstandigheden te zamen treffen, dan wordt het zand één 

 of meerdere dagen lang muzikaal: later gaat dit weder verloren." 

 »Dat zelfde zand, door den zeewind onmiddellijk daarachter in de 

 duinen opgehoopt, vertoont geen spoor van klank. Ook zal men dien 

 te vergeefs pogen voort te brengen, als de zee langen tijd rustig ge- 

 weest, het oeverzand van sterken regen doorweekt en dan weder 

 door de zon gedroogd is. — Uit dit alles besluit ik, dat onze zand- 

 korrels, behalve hunne andere eigenaardigheden, eene fijne, vast kle- 

 vende bedekking van kristallen van zeezout moeten hebben, als zij 

 dat klinkende geluid zullen voortbrengen. Blijven ze langer liggen , 

 dan valt die bedekking er af, of wordt door het regenwater verwij- 

 derd. Met deze hypothese schijnt de waarneming van miller in 

 overeenstemming te zijn, dat het oeverzand van het eiland Eigg daar 

 het sterkste geluid gaf, waar onder het drooge en losse zand een 

 zandlaag verborgen was. — Met het zand van Gebel Nakus en ins- 

 gelijks ook met dat van den Reg-Rawan moet het zeker nog eenig- 

 zins anders gesteld zijn." 



R. 



