296 



DE SPINNERS ONDER DE DIEREN. 



geeft naar de vier of zes spintepeltjes, welke men aan 

 het achterlijf eener spin kan waarnemen. Deze spin- 

 tepeltjes hebben de gedaante van afgeknotte kegels en 

 bestaan elk voor zich nog uit twee of drie geledingen, 

 waardoor elk spintepeltje zich kan buigen en tevens min 

 of meer verlengen of verkorten. Ter zijde daarvan be- 

 vinden zich kleine voelers of palpen. 



Aan de oppervlakte nu dezer spintepeltjes openen zich 

 alle de uitlozingskanaaltjes, doch niet met eenvoudige 

 mondjes, maar onder den vorm van hoornachtige spin- 

 buisjes, die zich als zeer dunne haartjes vertoonen, doch 

 welke inderdaad hol zijn. Door deze gezamenlijke spin- 

 buisjes treedt dan de nog vochtige, weeke spin- 

 stof naar buiten. Elke spinragdraad bestaat derhalve 

 eigenlijk uit even zoovele zamengesmolten draden als er 

 spinbuisjes zijn, en, wanneer men nu bedenkt, dat het 

 getal dezer laatsten bij de gewone kruisspin 5 tot G000 

 bedraagt, en dat desniettegenstaande de geheele daar- 

 Spinbuisje, op door gevormde draad zoo dun is, dat er verscheidene 



zie ze ve, s er j 10n( j er( j en van gevorderd worden om de dikte van een 

 vergroot. 



gewoon hoofdhaar uittemaken, doch tevens zoo stevig, dat 



het ligchaam eener spin er ge- 

 makkelijk door gedragen wordt , 

 dan moeten wij erkennen, dat de 

 fijnste werktuigen, waarvan men- 

 schen zich bedienen , grof en 

 lomp zijn, vergeleken met die, 

 waarmede de natuur deze dieren 

 tot het verrigten van hunnen ar- 

 beid heeft toegerust. 



Voegen wij daarbij nog, dat de 

 spinnen tevens in hare pooten, 



. J , . , . . die eindigen in drie klaauwtjes , 



öpintepels , met hunne spmbuisjes , 



waaruit de spinragdraden te voorschijn waarvan er twee, als kleine kam- 

 tre< l° n - men, getand zijn, de uitmuntendste 



