DE SPINNERS ONDER DE DIEREN. 303 



een draad gespannen is, waarlangs de spin, als over eene brug, heeft 

 weten te ontkomen. 



Doch hoe is die draad ontstaan ? Hoe heeft de spin dezen kunnen 

 vasthechten aan een punt , dat zij zelve onmogelijk bereiken kon ? Er 

 zijn geweest, die beweerden, dat de spinnen, door plotselinge , sterke 

 zamendrukking van het achterlijf, zulk eenen draad uitschoten. An- 

 deren, die inzagen, dat deze verklaring, uithoofde van de ligtheid der 

 stof en den weerstand der lucht, weinig aannemelijk was, riepen de 

 elektriciteit te hulp. De draad zoude negatief, de lucht positief ge- 

 elektriseerd zijn, en zoo zoude er eene afstooting plaats grijpen! Er 

 is een tijd geweest , — en deze is zelfs nog niet geheel voorbij , — 

 dat velen alles wat hun op andere wijze onverklaarbaar toescheen , 

 op rekening stelden der elektriciteit , die zelve nog onverklaard is. 

 Het is in zulke gevallen steeds beter zijne onkunde te belijden, maar 

 het best voorzeker is het verschijnsel naauwkeurig te onderzoeken en 

 zoo te beproeven om tot de oorzaak daarvan door te dringen. 



Dit hebben dan ook anderen (blackwall , later rennie ] ) gedaan. 

 Zij begonnen met verschillende soorten van spinnen te plaatsen op 

 een takje, dat regtop gezet werd in een vat met water. Het duurde 

 niet lang , of de spinnen waren langs door haar gesponnen draden 

 ontsnapt. Nu werd de proef herhaald, doch met die wijziging, dat 

 het geheele vat met een glazen klok overdekt werd, en ziet ! — de 

 spinnen bleven op het takje. Dit reeds maakte het meer dan waar- 

 schijnlijk, dat de gespannen draden door een luchtstroom, door wind 

 of, in een vertrek, door togt, medegevoerd worden en zoo den rand 

 van het vat bereiken. 



Werkelijk gelukte het dan ook bij aandachtige beschouwing dit 

 waar te nemen en tevens de opmerkelijke handelwijze der spinnen 

 daarbij gade te slaan. De spin begint met het uit hare spintepeltjes 

 tredend vocht ergens op het takje vast te hechten en verwijdert zich 

 daarop tot op eenen kleinen afstand, waarbij derhalve reeds een 

 kort draadje gesponnen wordt. Nu klemt zij zich vast met hare 

 voorpooten en heft daarbij het achterlijf in de hoogte, zoodat zij als 



') Insect Architecture. New Edition. London 1857, p. 302. 



