338 



DE WASFABRI KANTEN ONDER DE DIEREN. 



ifmjÊ 



fiplgg 



mÊÊBÈm 



openbaart zich dit in de wijze , waarop steeds twee lagen van cellen 

 onderliüg verbonden zijn. 

 De bodem van elke cel 

 is niet plat, maar zamen- 

 gesteld uit drie ruit- 

 vormige stukjes, die 

 met de randen tegen 

 elkander aanliggen en 



zoo te zamen eene holte Gedeelte eener raat, tegen het 

 vormen. Hieruit volgt, lieht gehouden, zoodat men 



de celbodems ziet. 



Cellen van ter zijde gezien. dat de bodem eener cel 

 Poppen in de onderste. yan de daarte ge U aanliggende laag zamenge- 



steld is uit gedeelten der grondvlakken van drie cellen der eerste. 

 De voordeden dezer inrigting zijn vooreerst: eene grootere ste- 

 vigheid dan wanneer de bodem der cellen eenvoudig plat was , en 

 in de tweede plaats : eene besparing van was. Van maralüi af, die 

 de hoeken der ruitvormige plaatjes het eerst door meting bepaalde, 

 en könig, die op verzoek van réaumur het vraagstuk langs den zuiver 

 wiskunstigen weg oplostte , tot op onzen tijd toe, hebben velen zich 

 herhaaldelijk met dit onderwerp bezig gehouden , dat inderdaad zelfs 

 voor een geoefend wiskundige tot de tamelijk ingewikkelde voorstellen 

 behoort, en de uitkomst der berekening is: dat de gedaante der bijen- 

 cel juist diegene is, welke het volkomenst beantwoordt aan de boven 

 genoemde eischen 1 ). 



Deze spaarzaamheid in het gebruik van was leggen de bijen nog 



') Maraldi had door meting gevonden , dat de hoeken der ruitvormige plaatjes 

 109' 28 ' en 70' 32' bedragen. De berekening van kónig leerde , dat de grootte der 

 hoeken behoorde te zijn: 109' 26' en 70' 34'. 



De uitkomst der berekening van maclaurin komt nog nader tot de door werkelijke 

 meting gevonden grootte. Volgens hem bedraagt de grootste hoek 109° 28' 16". 

 Lord brougham had daarvoor een hoek berekend , die eenige sekonden van dezen 

 verschilde. Willich daarentegen bevestigde geheel en al de uitkomst van mac- 

 laurin en doet opmerken, dat de bijencel eigenlijk een verlengd rhomben-dodecaëder 

 is , waarvan de hoeken overeenkomen met die van vele regelmatige kristallen (van 

 granaat, diamant enz.) behoorende tot het kubische stelsel (Gompt. rendus 1860, LI, 

 p. 633). Litzelfde was trouwens reeds veel vroeger door kieser, in zijne in 1815 

 verschenen Grundziige der Anatomie der Pflanzen , S. 40 , aangetoond. 



