JOHANNES KEPLER. 349 



hij in de kloosterschool te Maulbron geplaatst en daar door de onder- 

 wijzers , die reeds dadelijk in hem een meer dan gewonen aanleg op- 

 merkten, op velerlei wijzen ondersteund. Die ondersteuning maakte 

 het hem dan ook mogelijk om de hoogeschool te Tubingen te bezoeken, 

 waar hij in den toenmaals beroemden MasTLTN een goeden leermeester 

 vond voor wis- en sterrekunde. Zijn hoofddoel was echter de theologie, 

 en hij maakte niet meer werk van m&stlin's onderwijs, dan hem voor 

 dit doel noodig scheen. In 1591 gepromoveerd, bleef hij echter nog 

 twee jaren, voor zoo ver men weet, buiten betrekking. In 1593 

 bezorgde hem de hertog van Wurtemberg een beroep naar Gratz .... 

 als hoogleeraar in de wiskunde. Zulk eene roeping kon den jeugdigen 

 theologant niet aangenaam zijn, zij strookte niet met de hoofdrigting 

 van zijnen geest, die meer speculatief dan berekenend was, en hij 

 meende ook , dat zijne kundigheden niet toereikend waren om haar naar 

 eisch te vervullen. Maar müstlin sprak hem moed in en boven- 

 dien ... . zijn vorstelijke begunstiger wenschte, dat hij haar aannam. 

 Weigerde hij het, hoe ligt zou het dan kunnen zijn, dat deze hem zijne 

 bescherming en voorspraak voor jaren onttrok! Hij nam dus het aan- 

 bod aan , en ziedaar de theologant mathematicus geworden. 



Maar nu legde hij zich dan ook met ijver op de wiskunde , vooral 

 op sterrekunde toe. Als eerste blijk daarvan gaf hij nog in hetzelfde 

 jaar 1593 zijn Mysterium Gosmographicum uit. Nevens vele stoute 

 grepen en geniale beschouwingen, bevat dit boek echter nog meer 

 bewijzen van een bandeloos toegeven aan geheel onmathematische 

 droomerij. Tycho brahe, de vader der waarnemende sterrekunde, 

 zag het en achtte het met al zijne onvolkomenheden toch waard om 

 daarover met den schrijver in briefwisseling te treden; hij raadde hem 

 vooral het doen van waarnemingen aan. 



Ruim vijfjaren achtereen leefde kepler te Griitz. In 1597 was hij 

 daar gehuwd met eene weduwe, die hem eenig vermogen aanbragt , en 

 hij mogt nu met grond hopen om zich voortaan zonder kommer aan 

 de beoefening der hem nu lief geworden wetenschap te kunnen wijden. 

 Maar spoedig daarop brak een storm over zijn hoofd los, die hem 

 zijn leven tot het eind toe verbitterde. Hij was protestant, en keizer 

 ferdinand ii , toen nog aartshertog , wilde in zijn land geene ketters 



