360 DE GEOGRAPHISCHE VERSPREIDING DER DIEREN. 



onderaardsche wateren in sommige holen van Dalmatië en Illyrie op- 

 houdt ; zoodanig eene soort is ook in Amerika de Guacharo , een vogel , 

 die in holen van Cumana zijn verblijf heeft l ). 



Even als het uit de eigenaardige woonplaats van sommige soorten 

 althans ten deele verklaard kan worden, waarom hare verspreiding 

 zoo beperkt is, evenzoo is het uit de uitwendige omstandigheden voor 

 een gedeelte verklaarbaar , waarom andere soorten zich ver hebben 

 verbreid. Alle waarnemingen intusschen schijnen in strijd te zijn 

 met het vermoeden, dat alle dieren zich uit één middelpunt verspreid 

 zouden hebben. Wij zouden, indien deze voorstelling gegrond was, 

 eene geheel andere verspreiding der dieren aantreffen, dan wij wer- 

 kelijk waarnemen, en het verschijnsel van aan zeer beperkte plaatsen 

 gebonden diersoorten zou , bij deze veronderstelling , volkomen on- 

 verklaarbaar zijn. Wanneer wij niet door het besef, dat onze inzigten 

 beperkt zijn , gedwongen werden om ons oordeel behoedzaam uit te 

 spreken , zouden wij bijkans dat verschijnsel alsdan onmogelijk noemen 

 maar dit is nogtans zeker, dat men geene veronderstelling voor aan- 

 nemelijk houden kan, die de verschijnsels niet verklaart. 



Zelfs voor eene enkele soort is de aanneming van een oorspronke- 

 lijk middelpunt van verspreiding dikwerf moeijelijk overeentebrengen 

 met de verschijnsels. Soorten, die ver verspreid zijn en in zeer ver- 

 schillende landen voorkomen , hebben echter zelden eene geheel zamen- 

 hangende verbreiding, maar grootere of kleinere streken, waar zij 

 niet leven , liggen tusschen die gewesten in , waar zij worden aan- 

 getroffen. 



Wanneer wij van soorten spreken, die over een zeer grooten om- 

 trek verspreid zijn, bedoelen wij natuurlijk geene huisdieren, welke den 

 mensch over den aardbol gevolgd zijn. Onder de lagere dieren komen 

 misschien enkele soorten voor, die men werkelijk als algemeen in 



') Deze rogel , welke eenige gelijkheid heeft met den geitenmelker {Oaprimulgus) 

 maar grooter is , en een' in een krommen , scherpen haak uitloopenclen bek bezit , bevat 

 zoo veel olieachtig vet, dat de inboorlingen bij het bereiden hunner spijzen daarvan, 

 als van boter , gebruik maken. Humeoldï leerde ons dien Stcatornis , gelijk hij hem 

 noemt (woordelijk nvetvoffel"), kennen. 



