362 DE GEOGRAPHISCHE VERSPREIDING DER DIEREN. 



dieren dan die, welke aan de kusten leven. Ook zouden in de pool- 

 streken, ja zelfs in de koude gematigde zonen nog veel minder 

 diersoorten worden aangetroffen , wanneer niet twee omstandigheden 

 hier in aanmerking kwamen, waardoor het leven der dieren onder 

 hoogere breedten mogelijk wordt. 



De eene omstandigheid , die ik bedoel , is het vermogen , dat 

 vele dieren bezitten, om naar willekeur van verblijf te veranderen, 

 wanneer het koude wintersaizoen invalt. Bepaaldelijk geldt dit 

 van de vogels, waarvan zoo vele soorten in de koude en gematigde 

 luchtstreken * op gezette tijden naar warmer gewesten verhuizen. Wan- 

 neer wij de trekvogels niet tot onze vogels brengen en daarvan af- 

 zonderen wilden , dan zou het getal onzer inlandsche soorten zeer 

 gering worden. Vele soorten verlaten ons reeds in Augustus, andere 

 in September en keeren eerst in het voorjaar weder. In den winter 

 worden eenige zwerfvogels uit noordelijker streken, of in het najaar 

 en voorjaar soorten uit gewesten, die op hoogere breedten gelegen 

 zijn, hier aangetroffen, maar slechts zeer enkele vogels, eenige uilen 

 b. v. , verschillende soorten van het geslacht Corvus (de kraai , de 

 ekster enz.), de huismusch (Fringilla domestica), de haverkneu, de patrijs, 

 het winterkoningje, eenige eenden en meeuwen blijven bij ons het ge 

 heele jaar door. De andere bijzonderheid, welke het mogelijk maakt, 

 dat er meerdere soorten in de koude gewesten kunnen leven , dan 

 anders het geval zijn zou, is in den toestand van sluimerend leven 

 te zoeken, waardoor vele dieren, gedurende den winter, tegen de 

 felle koude bestand zijn. Wij bedoelen hier niet alleen den dus ge- 

 noemden winterslaap, waarin sommige zoogdieren gedurende eenige 

 maanden vervallen , en waarbij zij geen voedsel behoeven (de vleder- 

 muizen, de egel, de hamster, enz.), maar wij denken ook aan de daar- 

 mede overeenkomende verdooving, waarin vele weekdieren vervallen, 

 die zich onder den grond of onder afgevallen bladeren verbergen, en 

 vooral aan de, in soorten zoo rijke klasse der insekten, waarvan in 

 den winter de meeste als poppen tusschen digte spinsels of onder den 

 grond en in andere schuilhoeken verborgen zijn, of, in den toestand 

 van eijeren, die tegen felle koude bestand zijn, de voorjaarswarmte 

 ongedeerd kunnen afwachten, waarbij hunne ontwikkeling bij het 

 ontwaken der levende schepping niet zal achter blijven. In weinige 



