12 ALBUM DER NATUUR. 



Phosphorescerende stof van den rog. - De zeevisschen worden lichtend op de 

 oppervlakte van hun ligchaam , nadat zij eenigen tijd buiten het water zijn ge- 

 weest. Men heeft verondersteld, dat de phosphorus of de eene of andere 

 pliosphorverbinding iets daartoe bijbrengt, en T. L. PHIPSON heeft willen on- 

 derzoeken, of dit denkbeeld inderdaad grond had. — Hij heeft de in het don- 

 ker op eene lichtgevende olieachtige stof gelijkende zelfstandigheid van een 

 rog afgenomen en die in eene flesch met een weinig gedestilleerd water 

 gedaan. Na ongeveer 24- uren lichtte zij niet meer en verspreidde een eenig- 

 zins op dien van rottende kaas gelijkenden reuk. Zij werd in het water bruin- 

 zwart en het, troebel geworden water nam ook iets van die kleur aan. Dit 

 vocht werd met kokend salpeterzuur behandeld om de organische slof te ver- 

 nietigen en den phosphorus te verzuren. Een deel van het gefiltreerde vocht 

 werd geneutraliseerd door ammoniak en behandeld met cblorammonium en 

 zwavelzure magnesia. Bij een ander gedeelte werd molybdas ammoniae gevoegd 

 en vervoleens werd dit verwarmd Deze gevoelige reagentia gaven geen spoor 

 van phospborzuur. De phosphorus speelt dus hier — even als de lichlende dier- 

 tjes, die anderen hier in het spel bragten — geene rol. — Mei hel mikrosknop 

 beeft ph. waargenomen, dat de lichtende stof eene amorpbe massa is, waarin 

 echter vele kleine ronde ligchaampjes zich bevinden , die duidelijk de sporvlae 

 van fungï of andere cryptogamen zijn , en PH. was een oogenblik geneigd 

 om het. lichten der oppervlakte van den visch toe te schrijven aan de aanwe- 

 zigheid van den een of anderen lichtenden fungus, die deze oppervlakte bij 

 bet begin der ontbinding bezet had. Thans gelooft bij, dal hel verschijnsel 

 afhangt van eene nog niet bekende organische verbinding, die lot het oxyge- 

 nium dezelfde verwantschap bezit als de phosphorus, — ofschoon de phos- 

 phorescerende slof van den visch onder het water licht, terwijl het licht van 

 den phosphorus daarin wordt uitgebluscht. (Compt. rend. , Tom. LI , pag. 541). 



D. L. 



Verschil van prikkelbaarheid in eene en dezelfde zenuw. — In 1852 toonde 

 buiige aan , dal de versch geprepareerde nervus ixhiadicus bij een kikvorsen 

 een maximum van irritabiliteit aan zijn centraal uiteinde bezit en al minder 

 en minder prikkelbaar wordt, naarmate men nader komt aan het spiei uiteinde. 

 Hij merkte ook op, dat zekere plaatsen der zenuwen veel prikkelbaarder 

 zijn dan de overige, 't zij meer naar 't centrum, 't zij meer naar de peripherie 

 gelegen , terwijl andere punten van de zenuw-A noopcv , wanneer men zich 

 zoo uitdrukken kan, — zich onderscheiden door haar betrekkelijk gemis aan 

 prikkelbaarheid. — Men weet echter sedert valli en BITTER , dat de dood 

 zich in de zenuwen van het centrum naar de peripherie uitbreidt, en dat 



