14 ALBUM DER NATUUR. 



komen drijven. De beschouwing van de ligchamen van deze wormen en die 

 van den eenigen door macdonald verkregen kop toont aan , dat de Palolo tot 

 de groep der Nereiden behoort. (Transactions of the Linnean Society. Vol. 

 XXII, p. 237). I). L. 



Het aan elkander vriezen van ijsblokken — Wanneer bij een warmtegraad van 

 slechts enkele graden boven 0° twee ijsblokken met elkander in aanraking wor- 

 den gebragt , dan bevriest de vochtlaag , waarmede zij op de plaats van aan- 

 raking bedekt waren op nieuw , en men vindt ze aldus na korten tijd stevig 

 aan elkander gehecht. Faraday heeft over dit in 1850 het eerst door hem 

 ontdekte verschijnsel op nieuw een opstel in 't licht gezonden (Proceedings of 

 the Royal Society, 1860, Vol X, pag. 440 en daaruit in Archives des Sciences 

 physiques et naturelles, IX, pag. 292). Het hoofddoel van dit opst< j l is te bewij- 

 zen, dat de verklaring, door hem reeds dadelijk van dit verschijnsel gegeven, 

 meer aanneembaar is dan die , welke later door thomson en forbes daarvan 

 gegeven zijn. Wij kunnen hem in dit korte berigt daarin niet volgen , maar 

 moeten ons vergenoegen met het overnemen van de beschrijving zijner nu 

 gevolgde wijze van proefneming. 



Een glazen bak van omstreeks 18 duimen diep en 25 d. in middeliijn werd 

 met water van 0° gevuld en in een emmer op een drievoet geplaatst. De 

 ruimte in dien emmer werd met fijn gestooten ijs gevuld , dat ook een blikken 

 kap bedekte, welke op het glazen vat paste; de emmer was met flanel omwoeld 

 en in een houten bak geplaatst, welke van buiten ook nog door eene derge- 

 lijke bedekking voor de warmte ^geïsoleerd" was. Op deze wijze, enkel door 

 van tijd tot tijd het ijs in den emmer te vernieuwen, kon men het water in den bak 

 gedurende 8 dagen op 0° houden, hetgeen bleek door een stukje ijs, dat op 

 dit water dreef en dat na dien geheelen tijd nog niet gesmolten was. In dit 

 water werden nu ijsblokjes aan op den bodem geplaatste loodblokjes met wollen 

 draden vastgemaakt, welke door hun minder soortelijk gewigt op eenigen af- 

 stand van elkaar onder water zich in evenwigt stelden. Deed men ze met 

 behulp van dunne houten staafjes elkander tot op weinige strepen afstands 

 naderen, dan verwijderden ze zich dadelijk weder van elkander, maar bragt 

 men ze, ook slechts voor één oogenblik , in aanraking, dan bleven zij aan 

 elkander gehecht, en waren zij binnen een of twee sekonden aan elkander 

 vastgevroren. 



Het water , naar het schijnt , is de eenige zelfstandigheid , waaraan dit 

 verschijnsel waar te nemen is. Een aantal andere zijn door faraday met 

 negatief resultaat beproefd. Bismuthstaafjes b v. in gesmolten bismuth ge- 

 bragt, waaraan slechts zooveel warmte werd medegedeeld, dat het vloeibaar 





