Tl ALBUM DER NATUUR. 



toepassen, waarbij men ijs bereidt door verdamping van zwavelether , heeft 

 thans eene andere vloeistof daartoe aanbevolen , die boven de genoemde het 

 voordeel heeft, dat zij reeds bij de gewone dampkringdrukking met tot dit 

 doel genoegzame snelheid zich vervlugtigt. Het is de ammoniak. Hij brengt 

 twee ijzeren retorten , welke eene drukking van 8 dampkringen kunnen weer- 

 staan , met elkander door eene buis in verbinding. De eene wordt in een vat 

 met koud water geplaatst en de andere , na te zijn gevuld met wat men gewoon- 

 lijk noemt vloeibare ammoniak , dat is eene, hier zoo geconcentreerd mogelijk 

 genomene oplossing van ammoniak-gas in water , wordt verwarmd. Dit gas wordt 

 nu door de warmte in groote hoeveelheid uit het water gedreven , en in de 

 koel blijvende retort verdigt tot eene vloeistof. Wordt thans de eerste weder 

 verkoeld, dan neemt het daarin overgebleven waler de ammonia weder op, 

 in veel korteren lijd dan deze te voren daaruit was ontwikkeld; de vloeistof 

 uit den tweeden verdampt dus zeer snel en verbruikt daartoe evenveel warmte 

 als zij te voren bij hel vloeibaar worden had ontwikkeld , maar ontneemt die 

 nu zoo snel aan het omringende water , dat een deel daarvan bevriest. Bij 

 het gebruik van de ijzeren kruiken , waarin kwikzilver verzonden wordt, als 

 retorten, verkreeg CARRé op eenmaal twee en een half kilogram ijs. (Cosmos, 

 XVII, p. 686). Ln. 



Een nieuwe regenmeter. — In de zitting van de Académie des sciences te 

 Parijs op 10 December 1860, heeft dumas de beschrijving gegeven van eenen 

 regenmeter, volgens eene nieuwe inrigting van den heer HERVé mangon. Deze 

 vergenoegt zich niet met het bepalen der hoeveelheid water, die ineen tijds- 

 verloop van b.v. 24 uren op eenige plaals valt, gelijk dit met behulp der ge- 

 wone regenmeters geschiedt ; hij registreert het oogenblik van beginnen en 

 eindigen van elke bui , hij telt en weegt de regendroppels en bepaalt de rig- 

 ting van hunnen val. Het voornaamste hulpmiddel hierbij is papier, doortrok- 

 ken met eene oplossing van ijzervitriool , daarna gedroogd en ingewreven met 

 een mengsel van zeer lijn galnotenpoeder en sandrak. Elke druppel water , 

 die op eene zoo toebereide papieroppervlakle valt , brengt op die plaats eene 

 vorming van inkt en daardoor eene scherp begrensde zwarte vlek voort. Eene 

 schijf van dit papier, die door een uurwerk in 24 uren eens om eene verti- 

 kale as wordt rondbewogen , is geplaatst onder eene horizontale metaalplaat , 

 die eene opening heeft, waardoor de regendroppels, als de geheele toestel 

 builen gezet wordt, het papier kunnen bereiken. Na haren geheelen omgang 

 kan men dus op deze schijf aflezen , op welke oogenblikken het in het daartoe 

 gebezigde etmaal geregend heeft of niet , of en wanneer de regen hevig was , 

 hoe groot de droppels waren enz. Om dit laatste, vooral bij hevige buijen, 





