24 ALBUM DER NATUUR. — WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



waar te nemen , al is de intensiteit daarvan gedurende dit tijdsverloop on- 

 ophoudelijk verminderd en daardoor zeker nog eens duizendmalen geringer 

 geworden. Ln. 



Proeven ovev de bevriezing van zoutoplossingen. — Het is reeds sedert bijna 

 eene eeuw hekend , dat het ijs van zeewater dikwijls zeer weinig zout bevat. 

 INa nairne , die hierop naar het schijnt het eerst de aandacht vestigde , heb- 

 ben marcet en walker deze zaak op nieuw onderzocht en bevonden , dat de 

 afscheiding van het zout in veel mindere male plaats heeft , dan men dit op 

 het gezag van den eersten geloofde. Walker zelf meende uit zijne proefne- 

 mingen te mogen besluiten , dat het zoete water , hetwelk men door het smelten 

 van schotsen zeeijs meende te hebben verkregen, in werkelijkheid afkomstig 

 was van bevrozen regen of van sneeuw. 



DUFOUR te Genève heeft deze zaak op nieuw onderzocht en bij proefnemin- 

 gen met oplossingen van velerlei zouten uitkomsten verkregen , welke die van 

 walker niet tegenspreken. In het algemeen vond hij het zoutgehalte van het 

 ijs slechts weinig geringer dan dat van het vocht , waaruit dit ijs afkomstig 

 was. Het zout scheen hem echter in het ijs als zout in het ijs verspreid 

 (disséminé) te zijn. Hij bouwt hierop en op de mogelijkheid, dat ijs, hetwelk 

 reeds een weinig minder zout beval dan het water, waaruit het is gevormd, 

 door herhaald ontdooijen en weder bevriezen al meer en meer van dit zout 

 verliest, eene verklaring van het voorkomen van weinig zout in ijs uit zee- 

 water, bij welke menigeen misschien geneigd zal zijn eenige vraagteekens te 

 plaatsen. (Bulletin de la Société Vaudoise , no. 47, en daaruit in Archites des 

 Sciences physiques et naturelles , no. 35 , pag. 253.) Ln. 



