WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 31 



NES, milne EDWARDS en JULES haime , in hunne monographie der Britsche 

 fossile koralen, aangeteekend dat Byalonema niet tot de polypen, maar tot de 

 sponsen moet gebragt worden. 



Zoo stond de zaak , toen MAX schultze in de lente van het vorige jaar 

 's rijks museum te Leiden bezocht en aldaar gelegenheid had een aantal exem- 

 plaren van Hijalonema te onderzoeken. Hij kwam spoedig tot de overtuiging , 

 dat dit organisch wezen inderdaad tot de klasse der sponsen en niet tot die 

 der polypen behoort. Thans heeft hij verslag van zijn onderzoek gegeven in 

 een eigen geschrift, getiteld: Die Hyalonemen , ein Bedrag ziir Natitrgeschichte 

 der Spongien, Bonn, 1860. Daaruit blijkt, dat de glasachtige draden, welke 

 den streng zamenstellen , inderdaad niet anders zijn dan tot eene reusachtige 

 grootte ontwikkelde kiezel spiculae , gelijk dergelijke, maar dan gewoonlijk 

 nükroskopisch klein, in het weefsel van vele sponsen voorkomen. Rondom 

 de basis van den streng bevindt zich het eigenlijke spons-ligchaam. Daaren- 

 boven vertoonen zich wel is waar bij sommige voorwerpen overblijfselen van 

 polyptMi-hoofdjes, doch deze behooren niet tot de Byalonema als zoodanig , 

 maar leefden daarop parasitisch. Hg. 



Groote topaaskris tallen uit het Oeral-gebergte. — NOEGGERATH beschrijft een 

 van daar afkomstig topaaskristal , dat buitengewoon schoon en regelmatig ge- 

 vormd, doorschijnend, grijsachlig geel is, met prachtig glinsterende vlakken 

 en 6 pond weegt. Een ander lopaaskristal , desgelijks in den Oeral gevonden , 

 dat naar Petersburg gebragt is, zoude, volgens een van daar ontvangen be- 

 rigt , 23 ponden wegen. (Ncues Jahrb. der Miner. etc, 1860, H., 7, p. 809). 



Hg. 



Fossilen op groote hoogte. — In de vergadering der Geological Society van den 

 21 Nov. j.1., deelde D. forbes de uitkomsten mede van een geologisch onder- 

 zoek van Bolivia en Peru, waarbij hüxley eenige aanteekeningen over de ge- 

 vonden fossilen voegde. Als een merkwaardig feit ontleenen wij aan deze me- 

 dedeeling, dat fossilen, behoorende tot de Silurische periode, tot op 20,000 

 voeten boven het tegenwoordig oppervlak der zee gevonden zijn. Tot dusverre 

 is dit het hoogste punt der aarde, waar overblijfselen van vroegere zeedieren 

 zijn aangetroffen. (Phil. Maga-Jn, 1861 , Febr. , p. 155). 



Hg. 



Vervormbaarheid van het ijs. — In zijn werk: The glaciers of the Alps, dat 

 in het vorige jaar te Londen is uitgekomen, beschrijft tundall eenige proef- 

 nemingen over de aanmerkelijke vormveranderingen, die ijsblokken door druk- 



