74 ALBUM DER NATUUR. 



Wel verre derhalve van het er voor te houden, dat het organische leven op 

 aarde eerst ontstaan zoude zijn tijdens de vorming der oudste lagen van het 

 Silurische stelsel , meent T. s. HUNT , na verslag gegeven te hebben van de 

 jongste vorderingen van het geologisch onderzoek in N.-Amerika (Americ. 

 hum. f. Sc. a. Arts., 1861 , May, p. 592) , dat er overvloedige redenen bestaan 

 om aan te nemen , dat organismen , waarschijnlijk even verscheiden en talrijk 

 als die der palaeozoïsche periode , gedurende het lange Laurentische tijdperk 

 bestaan hebben. Hg. 



Leven op groote diepte in de zee. — Nog steeds is het vraagstuk onbeslist , tot 

 op welke diepte organisch leven in de zee mogelijk is. Tegen vele der waar- 

 nemingen , waaruit sommigen hebben afgeleid, dat dieren nog op diepten van 

 duizende ellen werkelijk leven , laten zich gewigtige bezwaren aanvoeren. Het 

 is inzonderheid daarom, dat de volgende waarnemingen, door alph. milne 

 edwards aan de Fransche Akademie in hare zitting van den 15 Julij 1861 

 medegedeeld, van belang zijn te achten, omdat daaruit met zekerheid blijkt, 

 dat dierlijk leven althans op diepten van 2000 tot 2800 meters nog mogelijk is. 



Tusschen het eiland Sardinië en de kust van Algerië is eene onderzeesche valei, 

 waar de zee de genoemde diepte heeft, en waar de telegraafkabel tusschen Cagliari 

 en Bone in nedergedaald was. Sedert twee jaren had deze kabel aldaar ge- 

 legen , toen het noodig werd hem daaruit op te halen. Ongelukkiglijk brak 

 hij en werd niet in zijn geheel boven gebragt , maar slechts voor een gedeelte , 

 doch M. E. had gelegenheid brokstukken er van te onderzoeken, die uit de 

 diepte van 2000 — 2800 meters waren opgehaald. Daaraan nu waren verschei- 

 dene polyparien en schelpen vastgehecht, die behoord hadden aan dieren, 

 welke blijkbaar nog kort te voren geleefd hadden , want de weeke deelen waren 

 nog bewaard , en dat zij zich op de plaats zelve ontwikkeld hadden , volgt uit 

 de omstandigheid, dat hunne grondvlakte geheel beantwoordt aan de oneffen- 

 heden van de oppervlakte des kabels, waarop deze wezens vastgehecht waren. 



Het duidelijkst waarneembaar was dit bij eene soort van oester (Ostrea 



% cochlear), die ook elders op vele plaatsen in de Middellandsche zee voorkomt. 



Het dier had zich blijkbaar in jeugdigen toestand op den kabel gehecht, want 



de 6 centimeter breede onderklep omgaf de helft van den cylindrischen omtrek 



des kabels. 



Nog twee andere Acephalen werden daarop gevonden , namelijk : Pecten 

 opercularis en Pecten testae; verder twee Gasteropoden : Monodonta timbata en 

 Fusus lamellosus, allen reeds bekende soorten. 



Grooter nog was het getal van Polyparien, t. w. veertien, hoewel slechts 

 drie soorten uit de familie der Turbinoliden vertegenwoordigende. Eene 



