84 ALBUM DER NATUUR. 



elektriciteit , dus van de uitgestrektheid der oppervlakte bekleed glas dier 

 batterij. 



3) Die grootte is evenzeer evenredig met de lengten der door den stroom 

 doorloopende waterkolommen. 



A) Die grootte neemt toe met de vermindering der middellijn van de bui- 

 zen , zonder daaraan omgekeerd evenredig te zijn. 



5) Vergroot men de oppervlakte der wanden van het glazen kanaal , zonder 

 de werkzame doorsnede te vergrooten , b. v. door het ringvormig in plaats 

 van eenvoudig cylindrisch te maken, dan blijkt het, dat ook daardoor de 

 grootte der verplaatsing van het water onder overigens gelijke omstandigheden 

 zeer toeneemt. 



6) Zooals te verwachten was, neemt die grootte af met de vermindering 

 van den geleidingswederstand in het verplaatste vocht. Eene zoutoplossing 

 wordt minder verplaatst dan zuiver water. 



7) Jn het algemeen verkrijgt men dezelfde verschijnselen met dezelfde wij- 

 zigingen , als men , in plaats van den ontladingsstroom eener leidsche flesch , 

 dien van eene galvanische batterij van genoegzame elektromotorische kracht 

 bezigt. 



8) Èn bij naauwe buizen als boven, èn bij het gebruik van poreuse mid- 

 denschotten is de grootte dier verplaatsing of de hoeveelheid der in denzelfden 

 tijd overgebragte vloeistof veranderlijk naar den aard der stoffen, waaruit de 

 buis of het middenschot bestaat. Water b. v. wordt, onder gelijke omstandig- 

 heden, in buizen van schellak meer verplaatst dan in glazen buizen. 



9) Niet altijd geschiedt deze verplaatsing in de rigting van den positieven 

 stroom. Eene soort van niet geheel zuivere alkohol werd door galvanische zoowel 

 als door de meergemelde ontladingstroomen in tegengestelde rigting van de 

 tot nog toe steeds waargenomene medegevoerd. Therpentijn wordt evenzeer 

 medegevoerd in de rigting van den negatieven stroom bij elektrische ontladin- 

 gen, en zwavelkoolstof wordt bij de gewone glassoorten in positieve rigting, 

 doch in buizen van ééne bepaalde glassoort in negatieve rigting medegevoerd. 



Op deze en eenige andere uitkomsten, wier vermelding ons hier te ver zou 

 voeren, grondt QUINCKE eene theorie van het geheele verschijnsel in al zijnen 

 omvang, die ons vrij problematisch voorkomt. 



Ln. 



Invloed van het aardmagnetismus op de klimaten en ziekten. — Uit de on- 

 derzoekingen van hansteen is gebleken, dat in Europa vóór 1580 de decli- 

 natie der magneetnaald oostwaarts voortging, dat zij in het genoemde jaar 

 hare grootste hoogte bereikte, daarna afnam, in 1665 of 1666 te Parijs = 

 was, vervolgens westelijk wierd en tot 1814 in deze rigting toenam, — ter- 



