50 HET WATER, IN BETREKKING TOT DE NATUUR EN 



nische stoffen in looden goten vallen en daarin verrotten, leveren zij 

 eene kleine hoeveelheid vrije organische zuren. Nu wordt lood zelfs 

 door de zwakste zuren gemakkelijk opgelost en geraakt zoo in het 

 regenwater. 3°. Wanneer zeewater op een vlak strand aan de inwer- 

 king der zonnestralen is blootgesteld , dan zal , volgens onderzoekingen 

 van den Hoogleeraar g. j. mulder , eerst het water verdampen , waarbij 

 de daarin bevatte zouten achterblijven. Door de zonnehitte wordt dan 

 een deel van het daarin voorkomende chloormagnesium ontleed onder 

 vorming van vrij zoutzuurgas. Dit laatste nu wordt in de lucht opge- 

 nomen, lost gemakkelijk in water op en valt met den regen naar be- 

 neden. Deze verkrijgt daardoor de eigenschap om het lood aan te tas- 

 ten. Ook door het keukenzout van het zeewater, dat vooral bij storm 

 in de atmospheer in fijn verdeelden toestand wordt opgenomen, kan 

 het lood worden aangetast. 



Gebruikt men derhalve regenwater, dat met lood in aanraking is 

 geweest, als drinkwater, dan moet men van tijd tot tijd onderzoeken 

 of zich daarin ook verbindingen van dit metaal bevinden. Beter nog 

 is het om het gebruik van lood op de daken geheel te vermijden en 

 in plaats daarvan zink te nemen. Verbindingen van dit metaal toch 

 worden minder gemakkelijk door het regenwater opgenomen, zijn min- 

 der schadelijk voor de gezondheid, en bovendien is zink goedkooper 

 dan lood. 



De regenbakken, waarin het water wordt opgevangen, worden het 

 best bekleed met verglaasde tegels. Zij moeten voor elke 10 vierkante 

 meters oppervlakte van het dak 1 kub. meter inhoud bezitten. Regen- 

 tonnen zijn voor dit doel minder geschikt, daar zij licht organische 

 stoffen van het hout aan het water afstaan. . 



In de provincie Friesland wordt het regenwater op vele plaatsen 

 verzameld in dusgenoemde dobben. Een stuk weiland wordt daartoe 

 zoodanig afgegraven dat het naar ééne zijde af helt. Op de laagste 

 plaats maakt men dan een vijvertje, waarvan de bodem met eene 

 laag waterdichte klei is bedekt, en laat daarin het regenwater af- 

 vloeien. Hierbij gaat een groot deel van het water door verdamping 

 verloren, doch men verzamelt op die wijze, wanneer men slechts zorgt 

 dat het vijvertje nu en dan wordt schoongemaakt en er in de klei 

 geen scheuren komen , een uitstekend drinkwater. 



In Venetië", waar het welwater, evenals te Amsterdam, brak is, 

 verzamelt men het regenwater van openbare en bijzondere gebouwen 



