54 HET WATER, IN BETREKKING TOT DE NATUUR EN 



onder en de boor valt door zijn gewicht en dat van don kabel naar be- 

 neden. Bij het boren op groote diepte is het gewicht van den kabel vrij aan- 

 zienlijk , zoodat de boor met eene te groote kracht op den bodem van het 

 boorgat zou neervallen. Om dit gewicht bij de beweging onschadelijk te 

 maken , bevinden zich aan den hefboom H een paar stangen o , waaraan 

 eene plank p is bevestigd, waarop tegenwichten zijn geplaatst. De 

 plank vindt eene geleiding in den paal L. Bovendien rust op den boven- 

 kant van den hefboom I een stuk hout r , dat aan een paar ijzers is 

 bevestigd, die om het scharnier s kunnen draaien. Dit scharnier is be- 

 vestigd aan het eene einde van eenige stevige planken t, die aan 

 elkander zijn vast gemaakt en aan het andere uiteinde en het mid- 

 den stevig zijn bevestigd. Deze planken dienen als veeren , om de 

 kracht van den hefboom i te breken. Het blok hout q beweegt zich 

 bij eiken op- en neergang van den hefboom daarover links en rechts. 



Het boren met dezen toestel geschiedt nu op de volgende wijze : Het 

 uiteinde e e der hefboomen wordt door middel van de lastlier E, die 

 door stoom wordt bewogen , tot zekere hoogte opgeheven. Daarop beves- 

 tigt men de trekstangen cc door middel van de ijzers aan de muts b 

 en plaatst de gewichten qq op de hefboomen B. Nu viert men den 

 takel van de lastlier langzaam , zoodat de boorbuis door de hefboomen 

 en de gewichten in den grond wordt gedrukt. Wil de buis niet meer 

 zakken , dan wordt de boor in beweging gesteld en de aarde uit het 

 boorgat verwijderd. 



De diepte, waarop men op die wijze dagelijks kan boren, verschilt 

 met den aard van den grond en met de diepte. In het begin bedraagt 

 zij 3 — 3'/ 2 meter, naderhand minder, en ten slotte zal er een punt 

 komen, waar de wrijving van den bodem tegen de buitenwanden van 

 de boorbuis zoo groot wordt, dat deze laatste niet meer kan zakken. 

 Heeft men op die diepte nog geen goed drinkwater verkregen, dan 

 kan men eene tweede nauwere boorbuis in de eerste laten zakken en 

 daarmede de boring voortzetten. 



Uit den aard van den grond, die door de boor wordt opgevoerd, 

 kan men afleiden of men goed wator op die diepte kan verwachten. 

 Klei- of leemlagen leveren in den regel slecht water op. Is men daar- 

 entegen in eene grofkorrelige , witte zandlaag gekomen , dan kan men 

 goed water verwachten. Men staakt dan het boren, pompt eene groote 

 hoeveelheid water uit en onderzoekt het laatste. Om een voortdurenden 

 watertoevoer te verkrijgen, metselt men rondom het boveneinde der 



