OVER DEN KIEVIET. 59 



maken. De leden van het koppel dringen zich echter, als zij op wei- of 

 bouwland vertoeven , niet vriendschappelijk dicht aan elkander geze- 

 ten, te zamen. Zij laten een afstand van 1 of meer meters tnsschen 

 elkander open , en korten den tijd niet met een gesprek , zooals de 

 kraaien, maar denken vermoedelijk na over de gebeurtenissen van den 

 dag die voorbij is. Zij zijn veel op de graslanden te vinden en op de 

 wintergewassen en de omgeploegde bouwlanden , nadat het gewas , dat 

 de grond heeft opgeleverd, is ingeoogst. In het laatst van September 

 vertrekken reeds velen , en meer te gelijk , dan in het voorjaar te gelijk 

 aankomen; andere koppels wachten langer. In 1868 trof ik in het 

 laatst van October nog groote koppels , van meer dan 50 stuks , in 

 Friesland aan. In het laatst van November heb ik nog enkele kievie- 

 ten gezien. Zelden vertoeven eenige kievieten den geheelen winter bij 

 ons , maar dan ook nog alleen als het weder zacht is. 



Zijn naam klinkt schel honderdvoudig herhaald boven den moeras- 

 grond in het voorjaar, minder menigvuldig boven het weideland en 

 den bouwgrond in den nazomer en herfst , als de mensch , dien hij zeer 

 terecht wantrouwt, zich in zijne nabijheid vertoont. De kieviet, die den 

 wandelaar opmerkt , heft zich verschrikt in de lucht op , en zijn naam 

 gillend uitroepend, waarschuwt hij zijne makkers om het gevaar te 

 ontvluchten. Dan vliegen allen die zich in den korten omtrek bevin- 

 den , haastig op , en de lucht wordt vervuld van het duizendmaal spot- 

 tend uitgalmende model-kieviet dat geene sequensen heeft, als het mij 

 vergund is , een term aan de mu dekleer te ontleenen , maar alleen 

 een forto piano , wat van den afstand afhangt , waarop ieder kieviet 

 zich van den mensch bevindt. 



Het is voor onze buitendien zoo prozaïsche landstreek bedroevend, 

 dat de eentonigheid zich hoe langer hoe meer over de vlakte uitstrekt. 

 De vroolijke kieviet sterft in sommige deelen der provincie weg. Veel 

 minder talrijk dan in mijne jeugd zwerft hij des voorjaars boven de 

 uitgestrekte vlakten , die vroeger geheel met gras , thans ten deele met 

 gewassen bezet zijn , rond. 



Maar even vroolijk en spottend, even ernstig als vroeger, verstoort 

 de uitroep van zijn naam de stilte van de streek, waar hij huist. Men 

 heeft als oorzaak voor zijne vermindering wel eens aangevoerd dat in 

 Frankrijk de jager hem als een smakelijk wild beschouwt en hem in 

 niet minder mate vervolgt dan de patrijs. Mag hierin voor een klein 

 deel de oorzaak zijn te vinden, voor een ander deel voert de land- 



