OVER DEN KIEVIET. 63 



glad gestreken vederen bedekt is , en wel omdat zij te schuw is , om 

 haar op dien korten afstand te naderen. 



In een ander werkje, en wel in de Blikken in het leven der Natuur, 

 jaargang 1859, wordt in het algemeen opgegeven dat de wijze van het 

 vliegen van den kieviet verschilt naardat hij eieren heeft of niet, of naardat 

 de eieren den tijd zijn genaderd dat de jongen den dop zullen verlaten , 

 of dat die tijd reeds vervlogen is; maar de schrijver blijft in gebreke 

 om te beschrijven hoe uit de vlucht der kievieten tot het getal en den 

 toestand , waarin de eieren verkeeren , kan worden besloten. Wie den 

 vogels liefde toedraagt rooft geene aangebroede eieren, maar geeft ze, 

 nadat het onderzoek, als dit noodig is, is afgeloopen of zij al of niet 

 in dien toestand verkeeren, aan het nest terug en zorgt tevens, dat de 

 naar boven gerichte zijde van de schaal vóór hij het ei uit het riet nam, 

 weder boven blijft, als hij het ei aan het nest teruggeeft. Wie eieren 

 wil vinden begeeft zich des morgens zeer vroeg naar de vlakte. Het 

 wijfje broedt onafgebroken van des avonds tot des morgens 9 of 10 uur, 

 het maunetje broedt niet. Dan verlaat zij nu en dan het nest om voed- 

 sel te zoeken, en den eierzoeker ontbreekt daardoor de aanwijzing die 

 het opvliegen van het wijfje hem geeft om het nest te ontdekken. 



De kieviet vindt in de wet een beschermer, wat niet altijd het ge- 

 val is geweest. In de wet van 11 Juni 1814 Staatsbl. No. 97 werden 

 de kievieten niet genoemd; in de daarop gevolgde wet van 6 Maart 

 1852 Staatsbl. No. 47 heeft men verboden om kievieten met netten te 

 vangen ; het verkoopen , te koop uitstallen of vervoeren harer eieren 

 werd vrijgelaten tot den 5den Mei. Maar de wet van 13 Juni 1857 

 Staatbl. No. 87 geeft den kieviet nog een afdoenden waarborg voor het 

 behoud van zijn leven, daar zij voorschrijft dat kievieten noch mogen 

 worden geschoten noch gevangen. Ten opzichte van het vervoeren en 

 verkoopen harer eieren zijn de bepalingen in deze wet gelijkluidend aan 

 die welke in de wet van 1852 zijn opgenoemd. 



Wat het leven van den kieviet aangaat , vind ik den waarborg, dien 

 de wet haar geeft, zeer verstandig. De kieviet leeft geheel van kleine 

 diertjes , waaronder velen die men schadelijk voor den landbouw kan 

 noemen voorkomen ; de grauwe akkerslak {Limax agrestis) vindt in 

 hem eenen geduchten vraatzuchtigen vijand , en het ware zeer te wen- 

 schen dat hij , vooral des najaars , boven en op de met wintergewassen 

 bezette kleigronden , als die slak het jeugdig gewas benadeelt, zeer 

 talrijk werd aangetroffen. De landbouw zou daarbij worden gebaat en, 



