DEN MENSCH beschouwd. 77 



bedeelt men het met de noodige zouten. Bij het distilleeren van zee- 

 water moet men vooral zorg dragen dat de koelslang uit zuiver tin 

 bestaat. Bij het koken toch van het water spat er licht een weinig 

 in de koelslang over; bevat deze nu lood, of wel is zij van vertind 

 koper gemaakt, dan gebeurt het niet zelden dat deze metalen in het 

 gedistilleerde water geraken. 



Het distilleeren van zeewater geschiedt dan ook aan boord der 

 schepen alleen in geval van nood; men neemt liefst drinkwater uit de 

 havens mede. Vroeger bewaarde men dit in houten vaten. Daarbij nam 

 het echter , uit het hout , eene groote hoeveelheid organische stoffen 

 op , waardoor het , vooral tusschen de keerkringen , in bederf overging , 

 waarbij wormen en andere levende wezens zich daarin ontwikkelden. 

 Ten gevolge van het gebruik van zulk bedorven water ontstonden 

 onder het scheepsvolk scheurbuik en andere ziekten. De dagboeken 

 van vroegere zeevaarders zijn dan ook vervuld van allerlei treurige 

 bijzonderheden daaromtrent. 



Later, toen men het bederfwerend vermogen van houtskool had 

 leeren kennen , werden de watervaten inwendig verkoold , waardoor 

 het water langer goed bleef. Thans bewaart men het drinkwater bijna 

 uitsluitend in ijzeren kisten , waarin eenige ij zerkrullen worden gelegd 

 en waarin het geruimen tijd goed kan gehouden worden. 



Behalve als drank, dient het water ook inde nijverheid tot allerlei 

 doeleinden. De eischen, die men daaraan stelt, zijn natuurlijk ver- 

 schillend met het doel , waartoe men het wil gebruiken. Voor afkoe- 

 ling van distilleertoestellen , voor het slibben van gestampte ertsen , 

 enz. , kan men elke willekeurige watersoort gebruiken. Moet het echter 

 dienen om daaruit zouten zuiver te doen kristalliseeren , dan moet het 

 zoo vrij mogelijk zijn van vreemde bestanddeelen. 



Tot het voeden van stoomketels heeft men eene aanzienlijke 

 hoeveelheid water noodig, en het is van het grootste gewicht daartoe 

 een water te gebruiken dat zoo min mogelijk zouten opgelost bevat. 

 Deze toch scheiden zich , bij het verdampen van het water , groo- 

 tendeels daaruit af, meestal in den vorm eener harde korst, die zich 

 op den bodem en tegen de wanden van den ketel afzet en ketelsteen 

 wordt genoemd. Deze is een slechte geleider der warmte , zoodat 

 men veel meer brandstof moet gebruiken om stoom van dezelfde 



