116 EEN EENDEKOOI. 



kennen. Mochten de zoodanigen in de volgende beschrijving het een 

 of ander aantreffen, dat op de hun bekende kooien niet past, dan zal 

 het mij aangenaam zijn van hen te mogen vernemen, waarin het ver- 

 schil bestaat en tevens al datgene wat hun voorkomt tot opheldering 

 van sommige bij de eendenvangst bestaande gebruiken te kunnen 

 strekken. 



Het was den 12den September j. 1. heerlijk weder. Wij reden uit 

 Schiedam, over Overschie, langs den weg naar Delft, doch lieten 

 deze stad links liggen, om den weg in te slaan naar de boerderij, in 

 welker nabijheid de eendekooi gelegen is. Gelijk ieder weet die in 

 deze streek bekend is, verbreiden zich links en rechts van den weg 

 uitgestrekte weilanden, met uitmuntend gras, dat echter voor de 

 duizende runderen , die deze weiden tot zomerstal gebruiken en zich 

 voornamelijk met de van de jeneverbranderijen daarheen gevoerde 

 spoeling voeden , niet veel meer dan een dessert is. Die weidegronden 

 zijn laag gelegen en doorsneden met water, dat alleen door kracht 

 van stoom en wind op een behoorlijk 'peil kan worden gehouden. Zulk 

 eene streek nu is, om redenen die zoo aanstonds blijken zullen, juist 

 geschikt voor het aanleggen van een eendekooi. 



Wij stapten af aan de boerderij en vonden daar den ''kooiman" of 

 "kooiker", gelijk die persoon ook wel genoemd wordt, wiens dage- 

 lijksche verrichtingen alleen daarin bestaan dat hij twee, soms drie 

 malen de kooi bezoekt en daar zooveel eenden den hals omdraait als 

 hij vangen kan. Er zijn geen grooter moordenaars dan die kooimannen. 

 De onze had gemiddeld jaarlijks 1500 tot 1600 zulke moorden op 

 zijn geweten. Toch zag de man er zeer eenvoudig en onschuldig uit, 

 en op mijne vraag: of hij zijn bedrijf niet wreed vond, zag hij mij 

 verwonderd aan en haalde eenvoudig de schouders op. Mogelijk had 

 hij nog nooit daarover nagedacht. 



Vlak bij de boerderij stond het hok van den hond , die ons moest 

 vergezellen om de eenden te verschalken. Hij was vastgelegd aan een 

 ketting , hetgeen hem belette op eigen gelegenheid een bezoek aan de 

 kooi te brengen en zoo de eenden te verschrikken. Natuurlijk trok 

 die hond , van wiens rol bij de vangst ik meermalen gehoord had , in 

 de eerste plaats mijne aandacht. Deze behoorde tot het ras der patrijs- 

 honden. Hij was eer klein dan groot , had een kleinen kop met han- 



