EEN EENDEKOOI. 117 



gende ooren en tamelijk lang , zacht , glinsterend haar , dat in groote 

 plekken wit en bruinrood gevlekt was. Op mijne vraag of die kleuren 

 een vereischte zijn , antwoordde onze kooiman toestemmend. Zelfs zoude 

 een gelijkmatige verdeeling van beide kleuren over de vacht worden 

 gevorderd. Is dit niet in genoegzame mate het geval , dan zoekt men 

 dit te verhelpen door het omhangen van een witten of van een bruin- 

 rooden wollen lap , al naar gelang van de in de vacht ontbrekende kleur. 



Natuurlijk deel ik hier slechts mede wat ik vernomen heb, zonder 

 voor de gegrondheid daarvan te kunnen instaan. Dat een gevlekte 

 hond eer de nieuwsgierigheid der eenden wekt dan een hond die. overal 

 gelijk gekleurd is, laat zich eenigermate begrijpen, doch waarom een 

 zwartbonte hond minder geschikt zoude zijn dan een roodbonte, laat 

 zich moeilijk inzien. Toch verzekerde onze kooiman op mijn vraag 

 daaromtrent , op stelligen toon , dat men met een zwartbonten hond 

 geen eenden vangen zoude. "Hoe hij dit wist? En of hij het ooit be- 

 proefd had?" — "Wel, hij wist het, en het zou dwaas zijn het met 

 een anders gekleurden hond te beproeven; alle kooimannen gebruiken 

 roodbonte honden." — En nu eene vraag aan mijne eendekooikundige 

 lezers: Is dit laatste waar? Zoo ja, dan is zeker daarmede nog niet 

 uitgemaakt, dat de vangst niet met anders gekleurde honden even 

 goed gelukken zoude, maar dan zoude toch eene vermoedelijk eeuwen 

 oude ondervinding de praesumptie wettigen, dat roodbonte honden de 

 voorkeur verdienen, al kan men de reden hiervan niet aangeven. Op 

 mijne vraag: hoe den hond geleerd werd zich van zijne taak te kwijten, 

 die — gelijk ik als reeds vrij algemeen bekend zijnde mag veronder- 

 stellen — bestaat in het op commando rondloopen der straks nader 

 te vermelden schermen, antwoordde onze kooiman, dat dit eenvoudig 

 geschiedde door den hond in zijne eerste jeugd te gewennen een stukje 

 brood te volgen , hetwelk men , een scherm rond loopende , hem voor- 

 houdt. Kan men daarbij echter een reeds gedresseerden hond gebrui- 

 ken, die het den nieuweling in het vak eerst voordoet, dan gelukt 

 de dressuur spoediger. Moeilijker echter is het den hond te leeren dat 

 hij , eenmaal in de kooi zijnde , niet blaffen mag , hetgeen natuurlijk 

 de eenden verjagen zoude. 



Nu werd' de ketting losgemaakt en onze geleider, dezen en een zak 

 met garst in de linker, en een rookende turf in de rechter hand hou- 

 dende, ging ons voor. 



"Waartoe dient die rookende turf?" — "Om te maken, dat de eenden 



