122 EEN EENDEKOOI. 



In het vertrouwen dat bovenstaande bescbrijving duidelijk genoeg is 

 om mijnen lezers eene algemeene voorstelling van een zoogenaamde 

 eendekooi te geven, vervolg ik nu mijn verhaal. 



Wij traden dan het boschje binnen. Onze geleider beduidde ons nog 

 eens door een teeken dat wij alle gedruisch moesten vermijden en 

 bracht ons aan het einde van een der pijpen achter de schermen. Hij 

 wees ons aan , dat in elk scherm een kleine opening was (fig. 3 bij o) , 

 voldoende oin met het vlak daarvoor gehouden oog te zien wat in de 

 pijp gebeurde. Ten gevolge van den iets gebogen vorm der pijp, ziet 

 men aan hare bolle zijde , door de openingen der nabij het einde ge- 

 plaatste schermen, duidelijk de geheele pijp tot aan hare inmonding 

 in den plas toe. De wateroppervlakte van dezen laatste vertoonde een 

 groot aantal eenden , deels tamme , deels wilde. 



Nu wierp de kooiman over de schermen heen een weinig garst in 

 het water der pijp, waarop al spoedig eenige tamme eenden kwamen 

 aanzwemmen. Een paar der schuifdeurtjes werden weggetrokken, en 

 op een wenk van zijn meester begon de hond het scherm rond te loo- 

 pen. Het dier deed dat met een bedaarden regelmatigen gang, zich 

 aldus beurtelings aan de eenden vertoonende en zich voor hen weder 

 verbergende. Eenige wilde eenden waren intusschen de tamme van verre 

 gevolgd en hielden zich aan den mond der pijp op. Toen zij daar bleven 

 opende onze man een paar volgende schuiven, en de hond begon nu 

 ook om het aldus vrij geworden scherm te loopen. Blijkbaar» had hij 

 thans de aandacht der eenden getrokken. Eenigen zwommen de pijp 

 in. De kooiman was onderwijl een eind verder gegaan. Plotseling — 

 terwijl de tamme eenden rustig bleven doorz wemmen — zagen wij 

 eenige wilde eenden opvliegen, onder het net door naar het nauwer 

 einde der pijp en vandaar , over het laatste drooge eindje heen loopende , 

 zich als het ware verschuilen in de fuik. De oorzaak dier vlucht , welke 

 haar naar den dood voerde, was dat de kooiman, ziende dat eenige 

 eenden ver genoeg de pijp waren ingezwommen, zich plotseling aan 

 de binnenzijde der schermen en wel voorbij de eenden naar de zijde 

 van den plas toe aan haar had vertoond. De pas was , zoo als de arme 

 dieren meenden , voor hen afgesneden , en in plaats van naar den veiligen 

 plas terug te keeren , vlogen zij , in de tegenovergestelde richting , den 

 dood te gemoet. De kooiman zeide ons dat dit vooral dan met groote 

 zekerheid geschiedt, wanneer de wind in de richting van de pijp naar 

 den plas toe waait, hetgeen zich ook gemakkelijk verklaren laat, daar 



