EEN EENDEKOOI. 123 



vogels in het algemeen bij het vliegen tegen- den wind in — mits deze 

 niet al te sterk zij — minder kracht behoeven te gebruiken om dooi- 

 de lucht gedragen te worden. 



Ondertusschen is , in eenen korteren tijd dan ik noodig heb gehad 

 om dit te verhalen , de kooiman langs de buitenzijde der schermen 

 heen naar de fuik gesneld , alvorens de daarin geraakte eenden tijd 

 hebben gehad van den schrik te bekomen en zich om te keeren en 

 den terugweg aan te nemen. Hij rukt den voorsten hoepel van de 

 dezen dragende stokken, en de eenden zijn voor goed gevangen. Nu 

 volgt een akelig tooneel van slachting. Eend voor eend wordt uit de 

 fuik gehaald; eerst wordt met een krachtigen ruk en wrong de linker 

 vleugel ontwricht en daarop het dier de hals omgedraaid. Na weinige 

 oogenblikken lag daar een hoop dezer sierlijke dieren te spartelen in 

 doodstrijd. Het duurde bij sommigen tot tien minuten lang eer deze 

 was afgeloopen. Ik had opgemerkt dat de man het middengedeelte van 

 den hals had omgedraaid , en zocht hem te beduiden dat hij beter zoude 

 doen met den kop vlak aan den laatsten halswervel om te draaien, 

 omdat de dieren dan spoediger dood zouden zijn. Maar dit mocht niet. 

 Dan zouden de eenden er te verdraaid uitzien en de poeliers zouden 

 deze niet willen koopen! Ik beveel deze zaak aan de Vereeniging tot 

 bescherming van dieren aan. 



Achtereenvolgens werden nu al de vijf pijpen door ons bezocht, en 

 aan elk daarvan herhaalde zich , met slechts geringe wijziging , het- 

 zelfde tooneel. Onze vangst was niet bijzonder groot. Hij bestond uit 

 14 eenden, namelijk 5 mannetjes en 9 wijfjes, allen heden, zooals de 

 kooiman hen noemde , hetgeen beteekent dat het allen gewone wilde 

 eenden {Anas boschas) waren , terwijl andere soorten van eenden , na- 

 melijk smienken {Anas Penelope) , pijlstaarten (A. acuta) , en talingen 

 (A. querquedula en A. crecca) , onder den gemeenschappelijken naam 

 van halven worden begrepen , eene Massificatie die , zooals men begrijpt, 

 alleen op de geldswaarde berust. 



Op den terugweg gingen allerlei gedachten mijnen geest voorbij. 

 Nog geschokt door het zien van dien hoop stuiptrekkende dieren , ver- 

 scheen mij de meusch als het ergste roofdier dat geen zijner mede- 

 schepselen ontziet , zoodra het aankomt op het stillen van zijnen honger 

 of zelfs alleen op het strelen van zijn veihemelte. Maar allengs ver- 

 flauwde die eerste indruk, en de mensch vertoonde zich aan mij van 



