126 DE TOETSSTEEN. 



in zagen. De waarheid is wel dat men met den naam van toetssteen 

 zeer verschillende gesteenten heeft bestempeld , die allen slechts dit 

 gemeen hebben dat zij zwart, fijnkorrelig, glad en hard genoeg zijn 

 om door het daarop gestreken zuiver goud wel , maar door alliages 

 van dit metaal niet of weinig gestreept te worden. Bij deze physische 

 eigenschappen voegt zich dan nog de onaantastbaarheid van den steen 

 door koningswater. 



Nu is het echter reeds lang bekend dat goudsmeden en essayeurs 

 onderscheid maken tusschen goede en minder goede toetssteenen. Reeds 

 vauquelin , die essayeur bij het Kantoor van Waarborg te Parijs was , 

 had bevonden dat minder deugdzame toetssteenen voor de blaasbuis 

 tot een zwarten parel smolten , terwijl de beste toetssteenen daarentegen 

 niet smolten maar in eene grijskleurige sponsachtige massa veranderden 

 die al de eigenschappen van kiezelzuur had. Bij analyse van den steen 

 bevond hij dan ook dat er 85 proc. kiezelzuur in bevat was. Het overige 

 bestond uit aluinaarde, kalk, ijzer, zwavel, koolstof en water. 



De heer e. dumas, de tegenwoordige essayeur aan hetzelfde Kantoor 

 van Waarborg te Parijs, merkte nu op (Ann. de chim. et de phys. 

 1875, p. 268) dat deze laatste zelfstandigheden ook bestanddeelen zijn 

 van de asch van hout. Op zijn verzoek analyseerden de heeren mermet 

 en delachanal eenen zeer goeden toetssteen op nieuw en vonden de 

 volgende samenstelling : 



Kiezelzuur 84,40 



Aluinaarde 5,25 



IJzeroxide 1,15 



Kalk 0,43 



Magnesia 0,13 



Potasch , . ■ 0,69 



Soda 1,70 



Lithine sporen. 



Zwavel , . 0,60 



Phosphorzuur 0,05 



Water. . . 0,70 



Stikstof ... 0,19 

 Waterstof . . 0,09 

 Koolstof . . . 4,37 

 Verlies .. 0,25_ 



"löo^öoT 



Organische stof 



