DE KAST VAN DAVENPORT EN HET SPIRITISME. 161 



zoo eenvoudig was, dat zij juist daardoor het niet konden ontdekken. — 

 Het was het ei van columbus. — Zou dit nu ook niet het geval kunnen 

 zijn met de spiritistische vertooning van de Gebrs. davenport en met 

 zooveel andere kunststukjes van dien aard? Gij hebt op veel gelet, 

 maar daarom misschien nog niet op alles ; zou de groote eenvoudigheid 

 van de zaak u ook op een dwaalspoor hebben gebracht? Het geval 

 met de Utrechtsche Hoogleeraren is leerrijk in deze. 



Toen de gebonden man , terstond nadat de deuren der kast gesloten 

 waren, zijn hoed door de opening wierp, stond ik een oogenblik ver- 

 bluft, maar dit prikkelde mij tevens om het geheim te ontdekken; 

 aan klopgeesten geloof ik niet, ik moest de zaak dus langs natuur- 

 lijken weg trachten op te lossen. In weinige oogenblikken doorliep ik 

 in mijn gedachten een groot aantal mogelijke gevallen, maar spoedio- 

 liet ik velen daarvan, waaraan personen, welke niet gewoon zijn 

 natuurkundige proeven te doen , veel gewicht plegen te hechten ] , als 

 minder waarschijnlijk glippen. Op eens kreeg ik een gelukkigen inval — 

 ja , zoo zal het zijn ! Toen wij den man bonden , plaatste hij zich stevig 

 op het bankje, met zijn rug tegen den wand en met zijn beenen tegen 

 de lat gedrukt — dit had ik goed geobserveerd ; — als nu dat plankje 

 en die lat eens los zaten? Hij zou dan gemakkelijk kunnen opstaan 

 en daardoor ruimte verkrijgen; bovendien kon hij dan zijn eene been 

 oplichten, het touw door de opening der bank naar boven trekken en 

 den strik (let wel, daarop was geen knoop gelegd) met zijn mond los 

 maken. Eupxa, dacht ik. De deuren gaan weer open — de man zit 

 gebonden op de oude plaats , maar ik ga naar de kast en betast het 

 tweede bankje (deze kast was n.1. bestemd voor twee personen, maar 

 bij die gelegenheid was er slechts één in) en lichtte het eene eindje op — 

 ik was overtuigd ! De heer , welke de vertooning leidde , zag mijn 

 beweging en wierp mij vol schrik een blik toe, waarin ik duidelijk 

 kon lezen: "verraad mij als je blief niet". Ik gaf aan dat verzoek gevolg 

 en ging naar mijn plaats terug. 



Bij deze voorstelling werd niet gerept van klopgeesten, anders zou 

 ik zeker niet zoo beleefd zijn geweest — de schim (!) van mijn vriend 



1 Later verweet mij een der toeschouwers, wieu ik iniju ontdekking niet had mede- 

 gedeeld, dat ik niet genoeg gelet had op een driehoekig plankje, dat voor versiering 

 hoven op de kast was geplaatst — hij scheen daarin (hoe is mij onbegrijpelijk) het 

 geheim te zoeken. 



