166 «ENGELEN , EN WAT EK BI.T VALT OP TE MEUKEN 



eiken vissend' de baars weghaalde. Nu kan men wel in waarheid niet 

 zeggen dat deze visch aan de consumptie en den handel onttrokken 

 werd, maar het natuurlijk gevolg was er toch van, dat er voor andere 

 visschers niets overbleef. Deze laatste visscher had eenigszins de repu- 

 tatie gekregen van door zekere geheime of toovermiddelen de baars te 

 verschalken ; maar het was bij hem eenvoudig daarin gelegen , dat hij 

 zich bepaalde tot het vangen van één vischsoort, de baars namelijk, en 

 zoodanig met hare levenswijze bekend geworden was, dat hij de plek- 

 jes kende , waar deze visch zich bij voorkeur ophield en de zoogenaamde 

 slechte plekjes , waar andere visschers uren lang bleven hangen , voorbij 

 liep. Houdt men nu hierbij in het oog dat hij zelden of nooit een 

 snoek, die roover onzer wateren, medebracht, dan kan men hier- 

 uit licht opmaken, hoezeer dit de vermenigvuldiging dezer roofvis- 

 schen moest tegemoet komen, natuurlijk altijd ten nadeele van de 

 andere vischsoorten , de voren bijv. , de zeelt en anderen , die anders 

 een goed voedsel voor den mensch uitmaken. En hierbij valt nog op 

 te merken, dat hoe meer de visch in de kleine wateren, de slooten, 

 bijv., verdwijnt , deze al meer en meer ongeschikt worden tot herber- 

 gen van visch, die op den duur behoefte heeft aan eenigszins helder 

 water, terwijl de te groote plantengroei deze slooten voor de visschen 

 langzamerhand meer en meer ongeschikt maakt. 



Toen Remy en Grehin in Frankrijk in het departement der Vogesen 

 hunne eerste proefnemingen begonnen met de kunstmatige bevruchting 

 der vischkuit , geschiedde dit vooral met het oog op de fijnere soorten 

 van visch , de zalmen en forellen , die den grootsten rijkdom dezer 

 fransche wateren uitmaken. En het was dan ook deze visch, die de 

 meeste waarde had , die het meest den rijkdom dier streken bevorderde 

 en wier kuit aan de meeste hindernissen bij de ontwikkeling blootstond. 

 De overige visschen toch , wier waarde veel minder was en op wier vangst 

 men zich minder uitsluitend toelegde , teelden dus gemakkelijker voort, 

 zoodat het minder noodig was op de kunstmatige bevruchting van den 

 kuit dezer dieren te letten. Evenwel was men zoo eenzijdig niet door 

 de kunstmatige zalm- en forellenteelt bevangen , of men nam hierom- 

 trent proeven, die met de gelukkigste uitkomst bekroond werden 

 en die het feit als voldongen deden beschouwen , dat het eveneens in 

 de macht der menschen was om deze soorten in de zoete wateren te 

 doen vermenigvuldigen. In Frankrijk bleef men de proefnemingen hier- 

 omtrent voortzetten , en men deed uit Pruisen allerhande vischeieren 



