HENGELEN, EN WAT ER BIJ VALT OP TE MERKEN. 167 



komen , ten einde deze na de bevruchting in de wateren en stroomen 

 te plaatsen. Ik kan echter mijne verwondering niet terughouden , dat 

 deze lieden zoo weinig het oog hebben geslagen op de geaardheid der 

 visschen wier bevruchte eieren zij overbrachten ; want het ligt toch 

 voor de hand , dat , wil men de uitgevischte wateren weder bevolken , 

 men zich vooral bepalen moet tot plantvi etende en dergelijke visschen 

 en zich onthouden van de voortplanting van roofvisschen, die zoo bij- 

 zonder veel bijdragen tot ontvolking der wateren, stroomen en plassen. 

 Men kan zich toch oppervlakkig niet zoo gemakkelijk eene voorstelling 

 maken van de groote massa visch , die dagelijks vooral door de snoeken 

 alleen vernietigd wordt, en geen broodvisscher is in staat om zooveel 

 tot ontvolking bij te dragen , als een klein getal snoeken , die daar 

 vrij spel hebben. Dit geldt eveneens voor de baarzen ; maar de ver- 

 nieling die deze dieren aanrichten onder de andere visschen , hoe groot 

 hun aantal ook zijn moge , en hoe vraatzuchtig hun aard ook zij , zij 

 haalt niets bij de vraatzucht en het verterings vermogen der snoeken, 

 die volgens sommigen dagelijks hun eigen gewicht aan visch verslinden. 



De oppervlakkige beschouwer van de levenswijze der visschen weet 

 reeds, dat deze op bepaalde tijden paren en op bepaalde tijden hun 

 eieren leggen, die het wijfje uitdrijft door zich den buik te drukken 

 tegen waterplanten of tegen den eenigszins zachteren bodem , waarna 

 die eieren, meestal in een geleiachtige massa bevat , vastgehecht wor- 

 den aan die zelfde waterplanten of aan andere harde voorwerpen, die 

 in den omtrek gevonden worden. Het zij hier terloops aangemerkt, 

 dat de visschen gedurende dien tijd door het wrijven tegen waterplan- 

 ten hun tegenwoordigheid aan het geoefend oog van den visscher ver- 

 raden , die hun spoedig het aas voorhoudt en ze gevangen medevoert. 



Ofschoon de aandoeningen, waaraan de visschen onderworpen zijn, 

 niet bijzonder groot blijken te wezen , zoo kan men zich toch gemak- 

 kelijk voorstellen , dat zij even als alle dieren aan de bepaalde wet der 

 natuur onderworpen zijn , die voor de belangrijkste akte van hun leven, 

 de voortplanting namelijk , rust eischt ; en het is duidelijk , dat hoe 

 meer de stroomen en wateren door bewerking en bevaring bewogen 

 worden, zij die rust minder vinden kunnen. Het is dan ook daarom, 

 dat zij gedurende dien tijd de meest stille en eenzame plekjes uitkie- 

 zen om daar hunne kuit te schieten, namelijk afzonderlijke plekken 

 in rivieren , zijslooten als anderzins ; doch naarmate de visschen ouder 

 en grooter geworden zijn , wagen zij zich minder in de nauwe slooten, 



