174 HENGELEN, EN WAT ER BIJ VALT OP TE MERKEN. 



De oogen , wier middellijn 6 a 6 '/ 2 maal (bij de oudere individuen 

 zelfs tot 8 maal) in de lengte van den kop begrepen is, staan bijna 

 op de helft dezer lengte en zoo dicht bij het schedelvlak , dat de af- 

 stand van beide oogen bij jonge individuen slechts iets meer is dan de 

 middellijn van dit orgaan en bij oudere zelfs nog minder is. De neus- 

 openingen liggen vlak voor de oogen. De achterste kleinere is van den 

 achtersten rand door een tamelijk breede huidstreek gescheiden. Achter 

 deze vormt de schedel middenin een lange groef, die het diepst is 

 tusschen de oogen en waar het achterhoofd breeder en ondieper wordt. 



Het bovenste gedeelte van het lichaam is olijf bruin gekleurd , welke 

 kleur op de zijden lichter wordt en met groene en geelachtige vlekken 

 van een onregelmatige gedaante gegarneerd is , terwijl het op de onder- 

 deden in wit overgaat. De borst- en buikvinnen zijn lichtbruin, de 

 overige vinnen donkerder en met groene , gele en w T itte vlekken. Het 

 verschil in kleur , dat men bij sommige individuen heeft willen opmerken, 

 schijnt wel van het medium af te hangen , waarin zij gevangen zijn. 



Deze beschrijving, welke bij geen der schrijvers zoo volledig wordt 

 aangetroffen , is door mij naar de opgaven van verschillende beroemde 

 ichthyologen opgemaakt. ' 



Ofschoon door de troebelheid van het water in de grachten der steden 

 geen juist oordeel over hare vischrijkheid kan gegeven worden , zoo 

 blijkt het toch onder verschillende omstandigheden, dat deze nog al 

 groot kan zijn. Het gebeurt namelijk somwijlen, dat er stoffen in de 

 grachten geraken, bijv. gaswater, die het water tot op een aanmer- 

 kelijken afstand bederven en de visschen zoo niet dooden, die toch 

 grootendeels bedwelmen. Dan komen zij in aanmerkelijk getal boven- 

 drijven en kunnen gemakkelijk met de hand of met manden geschept 

 worden. En het zijn niet alleen de voorns en andere dergelijke visschen, 

 maar ook de baars en de snoek in menigte , die men anders in de 

 grachten zelden vangt. Ten einde de vischrijkheid der stadsgrachten 

 te bepalen en zoodoende zooveel mogelijk uit te maken of deze dieren , 

 en welke soort vooral , de menschelijke uitwerpselen verslinden , ware 

 het wenschelijk , dat men in die steden , waar het water bijna van 



1 Zie J Heckel und Ii. Xner , ik Üie Sü.sswasserfische der Oe.-treichinchen Monar- 

 chie u. s. w. , Leipzie 1858", C. Th. E. von Siebold, a Dle Süssitas-serfische von 

 Mittel-Furopa. ,, Leipzig L863 1 ', E. Blanchakd, '-Les poissons des eaux donces de 

 Franc e , Paris etc. 1866" en H. Schlegel, '-Natuurlijke historie oaa Nederland, 

 "De Visschen', Amsterdam, Funke 1869. 



