HENGELEN, EN WAT ER BI.1 VALT OP TE MERKEN'. 175 



tijd tot tijd geheel afloopt , bijv. hier te Utrecht , bii het begin van 

 dat afloopen aan de uiteinden dier grachten netten plaatste met niet 

 al te groote mazen, zoodat er weinigen kunnen ontsnappen. Wij zou- 

 den zoodoende een belangrijken stap verder kunnen doen in het onder- 

 zoek naar dit punt. Maar men zou altijd de maag en ingewanden dier 

 visschen behoorlijk moeton onderzoeken, ten einde uit te maken of de 

 snoek en de baars niet eenvoudig door het groote getal der mindere 

 visschen, die hun tot voedsel strekken, daarheen gelokt worden. Dat 

 zij , vooral de snoeken , in die grachten geweldig azen , kan men vooral 

 des zomers in de zeer vroege morgenuren waarnemen , als wanneer men 

 dikwijls den slag hoort , dien de snoek bij het bespringen van een eenigs- 

 zins grootere prooi in het water doet. 



Sinds dat de sluis bij Wijk en de kromme Rijn op vele plaatsen verbreed 

 is , is het getal der visschen en vooral der snoeken in die wateren zeer toe- 

 genomen. Deze verbreiden zich verder , en nog nimmer zijn er zooveel van 

 deze hoofdvisschen in de stadsgrachten gevangen als tegenwoordig. 



De snoek wordt in bijna alle wateren , van welken aard ook , en in 

 bijna alle landen der verschillende werelddeelen gevonden. Veelvuldig 

 komt hij voor in de streken van het Noorden , minder zegt men in 

 de wateren van Midden-Europa. Het is bijna overal dezelfde soort , de 

 gewone Esox Lucius. In Engeland zeggen sommige schrijvers , dat hij 

 eerst in latere tijden is te voorschijn gekomen , maar dit schijnt op 

 misverstand te berusten. Bij de Romeinen stond hij niet hoog in aan- 

 zien en werd hij niet onder de smakelijke visschen gerekend, waar- 

 schijnlijk omdat hij bij hen meest in moerassige streken gevangen werd 

 en een onaangenamen smaak verkreeg , bij ons onder den naam van 

 grondigbeid bekend. Waaruit deze zoogenaamde grondigheid is te ver- 

 klaren , is moeilijk te bepalen; dat hangt naar alle waarschijnlijkheid 

 van het soort van voedsel af, daar men vaak in eene en dezelfde sloot 

 visschen vangt die grondig , en andere die zeer smakelijk zijn. 



In het bekende gedicht van ausonius, "Mosella" genaamd, vindt 

 men de eerste nauwkeurige beschrijving van den snoek. Ausonius spot 

 met zijn aristocratisch romeinschen naam van Lucius en acht hem weinig. 

 Hij heeft een afkeer van zijn verschrikkelijke vraatzucht, die zelfs de 

 visschen van zijne eigene soort niet spaart. De naam echter van Lucius 

 schijnt meer van het grieksche Lukos afkomstig te zijn , waarvan ook 

 het latijnsche Lupus (wolf) , zooals hij dikwerf ook genoemd wordt. 

 Zijn vraatzucht is zoo groot, dat men hem bijna onophoudelijk hoort 



