1?8 HENGELEN, EN WAT ER BIJ VALT OP TE MERKEN. 



komt , ofschoon het niet onmogelijk is , dat wanneer hij in die oogen- 

 blikken van lethargie verkeert, die men zijn staan noemt en waarover 

 nader, andere visschen hem in veiligheid naderen kunnen. Ook schij- 

 nen er tijden te zijn, dat de snoek zich van voedsel onthoudt, ten 

 minste vele visschers hebben mij verzekerd op sommige tijden volstrekt 

 geen voedsel in de maag der snoeken te hebben gevonden. Men kan 

 wel niet veronderstellen , dat dit uit gebrek zou gebeuren ; maar dit 

 vraagstuk moet ook nauwkeuriger onderzocht en uitgemaakt worden. 



Algemeen neemt men aan , zooals ik reeds gezegd heb, dat de familie der 

 Esociden, in de zoete wateren der verschillende werelddeelen slechts door 

 ééne soort vertegenwoordigd wordt. Wel verschilt de kleur hier en daar , 

 doch de algemeene karaktertrekken blijven dezelfde , even als de alge- 

 meene vorm. In Amerika echter vindt men in de rivieren een snoek, 

 die niet alleen door de kleur , maar ook door den vorm van den kop 

 eenigszins verschilt. Die wordt daar mascarel genoemd , niet te verwarren 

 met de makreelen, en zijn vleesch is veel smakelijker dan dat van den 

 gewonen snoek. In Louisiana leeft een soort van alligator, klein van 

 gestalte , wiens platte kop zoozeer op den kop van den snoek gelijkt , dat 

 men hem den naam alligator met snoekenkop (Alligator lucius) gegeven heeft. 



Hoezeer men ook in het algemeen den snoek den haai der zoete 

 wateren noemt, en hoezeer de kop, behalve in de alligators en genoemde 

 soort , veel van den kop der alligators en krokodillen verschilt , zoo 

 geeft zijn geheele uitzicht van den snoek met den valschen loenschen 

 blik der oogen ons dikwerf denzelfden indruk , dien de aanblik van den 

 krokodil op ons maakt, eene soort van fascinatie of bedwelming, en ik 

 heb dikwerf visschers gezien, die den kop van een eenigszins grooten 

 snoek met den hengel boven water getrokken hadden en bijna geen 

 moed bezaten om hem er verder uit te sleepen. In den regel spant men 

 dan ook eenigszins de lijn en grijpt den snoek in de beide oogen , waarop 

 men hem zoo op het land trekt , daar de weerstand , dien deze visch 

 soms biedt , en de kracht , die hij uitoefent , grooter is dan in den regel 

 het snoer van den hengelaar verdragen kan. De snoekvisschers onder 

 de hengelaars , — er zijn er namelijk , die alleen op dat soort van visch 

 uitgaan , — nemen daarom hun slag waar en wippen hem zoodra hij zijn 

 sprong op zijne prooi doet, zoodat hij geene gelegenheid heeft, zijne 

 krachten te herzamelen en een tweeden sprong achterwaarts te doen, 

 waardoor gewoonlijk de lijn breekt. Deze snoekvisschers bepalen zich 

 dan ook gewoonlijk tot die plaatsen en slooten en wateren , waar dicht 



