180 HENGELEN, EN WA.T ER BU VALT OP TE MERKEN. 



houding tot zijne voeding. Het eerste jaar bereikt hij gewoonlijk reeds 

 de lengte vau 3 decimeters en weegt ongeveer een half kilogram , en 

 telken jare tot op 5 a 6 jaar schijnt de groei in denzelfden regel toe te 

 nemen; dan wordt deze langzamer en langzamer, totdat enkele indivi- 

 duen , — men noemt ze hier te lande moschkoppen , — het maximum 

 bereiken van 10 tot 20 kilo's ; sommigen spreken van het dubbel ; doch 

 dit schijnt onjuist. Deze bewonen natuurlijk de grootere wateren, waar 

 zij gemakkelijk voedsel voor hunne vraatzucht vinden kunnen; zij zoe- 

 ken daarbij gewoonlijk naar zekere plaatsen in de wateren , waar zij 

 zich bij het minste gevaar kunnen verschuilen. Dit gaat wel het gemak- 

 kelijkst in rivieren met steen- of rotsachtige oevers, waar het net den 

 bodem van het water niet bereiken kan , en de slimheid der snoeken 

 is daarbij zoo groot , dat zij het net ziende aankomen , met den kop 

 in den modder duiken en dat zoodoende over zich heen laten sleepen. 

 In de veenen kiezen zij gewoonlijk uitholingen in den overgebleven 

 veengrond , die door het zoogenaamde flodderen ontstaan zijn. Of zij 

 verbergen zich onder wortels van boomen of achter groote steenen , die 

 aan den oever van sommige groote wateren en rivieren gevonden worden. 

 In 't kortj deze dieren weten zich zoo te verschuilen als het er op 

 aankomt, dat zij niet gemakkelijk met netten te vangen zijn, dan al- 

 leen op die plaatsen waar de bodem zacht en gelijk is. Hoe grooter 

 en hoe ouder de snoek is , des te meer versmaadt hij het kleinere aas 

 en maakt alleen jacht op de grootere visschen. Het is daarom , dat 

 men in diepe wateren, waar de grootere snoeken huizen en waar men 

 ze met zoogenaamde fleuren tracht te vangen , vrij groote voorns daartoe 

 gebruikt. In minder diepe , doch meer loopende wateren vangt men 

 den snoek ook veel met den plomp , dat is een kikvorsen , tegen wiens 

 buitengedeelte men een haak 1 , vrij zwaar met lood voorzien, gebonden 

 heeft en die men langs den kant loopende van tijd tot tijd en van afstand 

 tot afstand in het water werpt. In den regel gebruikt men daarbij 

 een dubbelen haak. Over het algemeen vangt men ook het best den 

 snoek met vischjes. Het is daarom van belang dat , wil men den snoek 

 als roofvisch zooveel mogelijk uitroeien ten einde de andere soorten 

 te behouden, het dwaze verbod van met vischjes te visschen moet 

 worden afgeschaft , want die het doel wil moet ook de middelen willen , 

 en het kan geen kwaad , dat men enkele voorns opoffert om een zoo- 

 veel grooter getal te behouden. 



Zij , die zich toegelegd hebben op het vangen van snoek , begeven 



