182 HENGELEN, EN WAT ER BIJ VALT OP TE MERKEN. 



snoek zoogenaamd te lichten , d. i. dat hij zijn sterk snoer op het zelfde 

 oogenblik , dat de snoek bijt , dadelijk spant en gebruik maakt van de 

 vaart , die hij verkregen heeft om hem zoo met één slag op het drooge 

 te brengen. Kan de snoek tijd krijgen om zich in postuur van weer- 

 stand te zetten , dan verscheurt hij dikwerf met zijne scherpe tanden 

 het sterkste snoer, en wacht men te lang met het snoer aan te halen 

 na zijn greep , dan gebeurt het eenvoudig , dat hij den haak met het 

 aas wederom uitspuwt en zoo zijn gevangenneming ontsnapt. 



Er zijn nog verscheiden andere manieren om den snoek te bemach- 

 tigen. Ik zwijg hier van het vangen met den pijl uit den boog ge- 

 schoten, of met geweer of pistool, waarbij men wel te letten hebbe 

 dat men minstens op 8 dM. afstands van de plaats waar de snoek staat 

 in het water schiete ; daar het water altijd aan het projectiel een zijde- 

 lingsche beweging heeft op een duim of wat afstands van de opper- 

 vlakte en men dus, door recht op het dier te schieten , dit noodzakelijk 

 missen moet , wanneer het niet geheel en al , zooals bijna nooit gebeurt , 

 aan de oppervlakte staat. Ik bedoel hier echter meer het vangen met 

 den strik uit dun ijzerdraad samengesteld of uit zoogenoemde karkas , 

 die vroeger veel gebruikt werd tot het opzetten der plooien van neepjes- 

 mutsen, en waarmede men in den goeden tijd dikwerf op één ochtend 

 10 of 15 tal snoeken vangen kan. Dit geschiedt voornamelijk wanneer 

 deze visch vast slaapt of staat. 



Het is te verwonderen , dat men over dezen laatsten toestand , welken 

 men vooral bij den snoek aantreft, zoo weinig bij de schrijvers over ich- 

 thyologie vermeld vindt. Is het een toestand van waken , van verdooving 

 of van slaap ? Wie zal het uitmaken ? Zeker is het , dat men vooral 

 bij warm weder dezen visch zoo stokstijf ziet staan , zoo onbewegelijk 

 en ongevoelig , dat hij , die anders bij het minste gerucht de vlucht 

 neemt en een vrij scherp gehoor schijnt te hebben , zich aan niets stoort , 

 ja zelfs niets schijnt te zien. Zoo kan men in de meeste gevallen ge- 

 rust het aas, dat aan den haak zit, hem voor den bek houden, zon- 

 der dat hij de minste poging aanwendt om het te bemachtigen ; ja zelfs 

 kan men hem met den haak op den kop tikken , zonder dat hij er het 

 minste door aangedaan wordt. Ook brengt men zeer gemakkelijk den 

 strik voorbij zijne oogen. En het is dus ook in dien toestand , dat men 

 hem door allerhande middelen weet te bemachtigen. Ik heb zulke staande 

 snoeken wel eens met een tuinhark uit het water zien wippen , en on- 

 langs lazen wij nog , dat twee schippersvrouwen te Amsterdam op 



