HENGELEN , EN WAT ER BIJ VALT OP TE MERKEN. 183 



dergelijke wijze een grooten snoek met puthaken in de stadsgracht 

 gevangen hebben. Ook is het geene zoo groote zeldzaamheid, dat hij 

 met de mand geschept wordt, en in ondiepe wateren zet men hem 

 dikwerf een turfmand over het lichaam heen , draait die om en vangt 

 hem zoo gemakkelijk. Er zijn voorbeelden bekend van snoekstrikkers , 

 die in zulke omstandigheden den visch eenvoudig met den hengel om- 

 keerden , omdat zij , door waterplanten of iets dergelijks verhinderd , den 

 strik niet over den kop konden schuiven; en dit is volstrekt noodzakelijk, 

 want raakt men maar even den staartvin, dan ontwaakt hij uit zijne 

 verdooving en neemt met snelheid op verren afstand de vlucht. In 

 de meeste gevallen echter schiet hij slechts enkele palmen vooruit en 

 kan men zoo herhaaldelijk pogingen aanwenden om hem met den strik 

 te vangen. 



Die toestand van hooggaande verdooving, als ik het zoo noemen 

 mag, wordt echter niet altijd aangetroffen. In vele gevallen is hij zoo 

 ril, dat hij bij 't minst hard loopen langs de sloot reeds de vlucht 

 neemt. Ook vindt men hem niet altijd in dien toestand bij warme zomer- 

 dagen of heeten zonnenschijn ; des winters kan men hem eveneens zoo 

 aantreffen, ofschoon, gelijk ik gezegd heb, die toestand het meest op 

 heete zomerdagen wordt aangetroffen. Ook schijnt de warmtegraad van 

 het water en de richting van den wind veel invloed op dien toestand 

 te hebben. Het is den hengelaar bekend, dat de visschen somstijds zeer 

 koud en somstijds zeer warm zijn , 't welk niet geheel afhangt van den 

 warmtegraad van het water. 



Deze verdooving of slaap komt ook wel meer bij andere visschen 

 voor, ofschoon in veel minderen graad dan bij den snoek. Bij den 

 baars heb ik dikwijls in het klare water iets dergelijks waargenomen , 

 ofschoon het dan duidelijk blijkt, dat hij toch alles wat rondom hem 

 geschiedt waarneemt. Met den snoek komt echter hierin de zeelt het 

 meest overeen, en deze wordt door ervaren strikkers ook somwijlen 

 met den strik gevangen , ofschoon de vorm van diens lichaam zich niet 

 zoo gemakkelijk tot deze bewerking leent als die van den snoek, die 

 breeder flanken heeft. Opmerkelijk is het hierbij , dat blanchard in zijn 

 meergemeld werk over den zeelt sprekende, hierbij de opmerking 

 voegt , dat men in een vijver ten zijnent werkelijk gemeend heeft zeelten 

 te zien slapen. Hoe dit alles nu ook zij , nauwkeurige proefnemingen 

 zullen moeten bewijzen , aan welke oorzaken die toestand zal moeten 

 worden toegeschreven. Er is echter geen eenc reden voor , dunkt mij , 



