184 HENGELEN, EN WAT ER BIJ VALT OP TE MEUKEN. 



om niet aan te nemen, dat de visschen slapen zouden en dus dat zij alleen 

 niet onderworpen zoudeii zijn aan de algemeene wet der natuur , die het 

 dierlijke lichaam doet slapen, wat zelfs bij vele planten w r ordt waar- 

 genomen. En den hengelaar is het ook genoeg bekend , dat er uren op 

 den dag zijn, bijv. van 11 tot 1 a 2 uur , dat hij bijna geen enkelen visch 

 vangt. Zou het ook zoo vreemd zijn, dat de snoek, het vraatzuchtigste 

 dier van allen , aan dien toestand het meest onderworpen is , daar men 

 bij den mcnsch kan waarnemen, dat een copieuse maaltijd, en dus 

 een ruime spijsverteering , hem het meest tot slapen geneigd maakt? 



Uit alles , wat ik hier gezegd heb , blijkt , dankt mij , genoegzaam hoe- 

 vele middelen er bestaan om den snoek te bemachtigen en hoe ver- 

 keerd het is , wil men dit doel bereiken , het snoekstrikken te verbie- 

 den. De snoek toch schijnt zich te vermenigvuldigen in dezelfde mate , 

 als hij voedsel gebruikt. En al is zijne voortteelingskracht niet zoo groot 

 als die van den baars, die, volgens goede waarnemers, dikwerf meer 

 dan 220000 eieren uitschiet, toch is zijne vermenigvuldiging zoo groot , 

 dat zij genoegzaam is om tot de ontvolking der wateren sterk bij te dragen. 



De vraag is , of de smakelijkheid en de voedzaamheid van het vleesch 

 van den snoek niet groot genoeg is om vermenigvuldiging van deze 

 soort en dus de vangst, meer dan die van andere visschen te bevor- 

 deren , want men kan niet volstaan met het beweren alleen , dat hij een 

 roofvisch is , om daardoor zijne uitroeiing wenschelijk te maken. De toe- 

 nemende schaarste en duurte van den zeevisch vooral en van alle visch- 

 soorten in het algemeen op onze markten, gevoegd bij de groote ver- 

 zending naar het buitenland, maken dat de visch, welke soort het ook 

 zij , voor den liefhebber meerdere waarde verkrijgt. Het zij mij vergund 

 hier te doen opmerken, dat de Duitscher thans 's middags den versch 

 gevangen zeevisch uit Katwijk en Scheveningen op tafel krijgt , terwijl 

 men vroeger volgens de Köllnische Zeitung "Frische Schelfisch und 

 Kabeljauw" bekomen kon, die acht dagen oud was en die de Duitscher 

 als eene lekkernij roemde , omdat ze zoo murw was. 



Hoe weinig de Duitschers vroeger aan de smakelijkheid en het versch 

 zijn van den visch hechten, bewijst het volgende voorval , mij 28 jaar ge- 

 leden aan de Laacher See overkomen. In de herberg afgestapt, terwijl 

 wij onderling Hollandsen spraken, vroeg ik den waard of hij ons ook 

 wat eten kon bezorgen. Hij had niet veel, doch op eens viel hem in, 

 dat wij Hollanders zoo veel van versche . visch houden. Dit leek ons, 

 en wij zeiden hem , dat hij ons maar kookbaars zou bezorgen. Na 



