HENGELEN , EN WAT EK BIJ VALT OP TE MERKEN. 189 



schijnlijk op eene werking der zenuwen oerusten, op dezelfde wijze 

 als bij den menlek de kleur van het aangezicht verandert en ver- 

 hoogd wordt. Sommigen hebben geineend, dat hij bij zijn plotselingen 

 overgang uit zijn element op het drooge, door schrik getroffen, dik- 

 werf in eene soort van tetanischen toestand geraakt , waarin hij tot 

 zijn dood blijft. Ja zelfs gebeurt het dikwerf, dat hij door den plot- 

 selingen overgang, wanneer hij aan den haak uit het water getrokken 

 wordt, in eens dood blijft, terwijl de meeste visschen, wanneer zij 

 eenigzins vochtig gehouden worden, nog wel een half of een uur in 

 den korf blijven leven. Of dit aan eene fijnere organisatie moet toege- 

 schreven worden , is niet gemakkelijk te beslissen ; maar zeker is het , 

 dat de baars zich door beredenering en oordeel bijzonder onderscheidt. 

 Zijne vraatzucht, vooral wanneer hij honger heeft, doet hem vaak, 

 evenals de snoek , in het dolle op zijne prooi losgaan ; maar anders 

 kan men dikwijls waarnemen , dat hij een goed gebruik gemaakt heeft 

 van de opgedane ondervinding, en dat hij zijne prooi soms een tijd 

 lang van alle kanten bekijkt en waarneemt , voordat hij er toe over- 

 gaat deze te grijpen. Het is ook genoeg bekend bij de hengelaars , dat 

 als er slechts een allerkleinst gedeelte van den haak uit den worm steekt 

 of er zoogenaamd doorschijnt, men zelden den baars betrapt, terwijl 

 snoek en voorn zoo nauw niet toezien. 



Ik heb echter ook wel eens een baars zien vangen met een haak, 

 van glinsterend lood voorzien, waaraan geen aas was vastgehecht en 

 die , gelijk wel eens meer geschiedt , achteloos in het water geworpen 

 werd ; maar dit zijn zeldzame uitzonderingen. Een ander bewijs van 

 zijn overleg in oogenblikken , wanneer hij tijd tot nadenken heeft en niet 

 door hevigen honger of vraatzucht gedreven wordt, is, dat hij vaak den 

 worm slechts half inzuigt en hem niet inslikt , zooals gewoonlijk. Tref- 

 fende voorbeelden weten ook de hengelaars u te verhalen , hoe zij in 

 slooten , waarin zij volstrekt geen beet kregen , hun snoer met een dop 

 voorzien in het water lieten hangen, terwijl zij op hun gemak iets 

 gingen zitten nuttigen , wanneer het niet zelden gebeurde , dat zij bij 

 het ophalen van hun snoer een baars en wel van de grootere soort 

 aan hun haak vonden zitten. In den regel vischt de goede hengelaar 

 in wateren, die hem niet geheel bekend zijn, het liefst zonder dobber, 

 omdat hij dan gemakkelijk alle diepten bereiken kan, maar wanneer 

 twee of drie bekwame hengelaars achter elkander eene sloot afloopen, 

 ziet men dikwijls , dat zij , die met wormen van een hoogroode kleur 



