190 HENGELEN, EN WA.T ER BIJ VALT OP TE MERKEN. 



en die veel beweging maken, visschen, spoedig het meest vangen, de 

 zoogenoemde happers, doch in den regel de kleinere baarzen, terwijl 

 de achteraan komende, die met lange wormen vischt, dan nog vaak 

 de grootere betrapt. 



Alles hangt hier natuurlijk af van de gretigheid waarmede de baars 

 aast, die door allerlei omstandigheden van weer en wind, van warmte 

 of koude bepaald wordt. 



Als een bewijs van de vraatzucht en van de ongevoeligheid der in- 

 wendige deelen van dezen visch kunnen nog de volgende zeldzame ge- 

 vallen dienen. Van twee knapen die in het klare water aan het visschen 

 waren, verloor de een zijn haak bij het ophalen, en een uur daarna 

 ving de ander een baars, uit welks ingewanden bij het schoonmaken 

 de verlorene haak, met nog een gedeelte met den worm er aan, te 

 voorschijn kwam. Dezelfde knapen lagen op dezelfde plaats met hunne 

 vischtuigen zeer dicht bij elkander, zooals onbekwame visschers en 

 jongens dat wel meer doen. De een ving een baars, en toen hij 

 hem boven water had, bleek het, dat hij ook aan het snoer van 

 den anderen vastzat; de visch had, zonder dat de een het bemerkt 

 had, zijn haak ingeslikt en dadelijk daarop het aas van den anderen 

 gegrepen, zoodat werkelijk het bijna ondenkbare geval zich voordeed, 

 dat twee visschers, tegelijkertijd, een en denzelfden visch ophaalden. 



Opmerkelijk is het , dat men van deze zoo algemeen verspreidde 

 vischsoort zoo weinig bij de ichthyologen omtrent zijne levenswijze en 

 geaardheid gemeld vindt ; doch dit kan geene verwondering baren , wan- 

 neer men bedenkt , dat de baars bijna uitsluitend aan den hengel gevan- 

 gen wordt en dat slechts weinige hengelaars bij het vangen op die om- 

 standigheden letten. In den regel is de vraatzucht van den baars dan 

 ook zoo groot en hapt hij zoo spoedig toe , dat den hengelaar geen 

 tijd tot waarnemen wordt overgelaten en hij zich slechts haast om aan 

 te slaan en weder in te leggen , vooral als hij zich in gezelschap aan 

 eene sloot bevindt en hij een goed plekje heeft aangetroffen. Vindt men, 

 gelijk het van roovers te begrijpen is , den snoek meestal alleen , dit 

 is het geval niet met den baars, die vaak in groote scholen te zaam 

 getroffen wordt , gelijk men op de plassen zien kan , waar zij vrij uit- 

 gebreide zwarte plekken vormen , doordat zij dan eenigzins aan de opper- 

 vlakte van het water zwemmen , en in den goeden tijd, vooral des zomers , 

 als zij scholen, gebeurt het dikwerf, dat men er meer uit één plekje 

 haalt. Zoo herinner ik mij , dat ik eens als kaap te Portengen in de 



