HENGELEN , EN WAT ER BIJ VALT OP TE MERKEN. 191 



Wetering van het Noordeinde , die dicht met kroos bedekt was , zes en 

 dertig baarzen nit één gaatje gehaald heb , en meestal zijn het baarzen 

 van dezelfde grootte. Hoe dicht zij dikwijls bij elkander zwemmen knnnen , 

 bewijst het geval, dat als men beet krijgt en ophaalt, men soms den 

 buik of een ander lichaamsdeel, vooral het oog aan den haak vastge- 

 hecht vindt , hetgeen niet anders te verklaren is , dan dat men den 

 bijtenden visch misslaande een in de nabijheid zwemmende treft. Hierop 

 grondt zich dan ook eene wijze van visschen in de meeren van Zwit- 

 serland , vooral tegen muren of kaden aan , waar men niet met aas 

 vischt, maar den vrij sterk met lood bezwaarden haak aan het snoer 

 slechts onophoudelijk heen en weer beweegt, waarbij men niet zelden 

 een vrij aanzienlijk getal betrapt, meestal in den buik getroffen of ook 

 somwijlen in de zijden , tusschen de vrij harde schubben in. Zelden 

 gebeurt het , dat men den baars , dien men ziet , vangt ; dit geschiedt in 

 het klare water alleen in die gevallen, dat men met het aas over het 

 water heensleept , als wanneer hij , zijne prooi vervolgende , deze in haast 

 opslikt, zoodat de haak vaak tot in de maag teregt komt. De hen- 

 gelaars drukken dit met de eigenaardige bewoording uit, dat hij "robt." 

 In het klare water heeft men echter het meest gelegenheid om de plekjes 

 waar te nemen, waar hij zich bij voorkeur ophoudt, en men vindt dan , 

 dat hij de zandige plaatsen in de slooten boven anderen verkiest. Ook 

 treft men hem niet altijd op dezelfde diepte aan, somwijlen aan de 

 oppervlakte , somwijlen in het midden en ook geheel op den bodem , 

 ofschoon verscheidene ichthyologen beweren , dat de baars nimmer zoo 

 diep komt. Men bemerkt dit echter het best bij het hengelen zonder 

 dop, als wanneer hij nu eens vlak onder het kroos en dan weder in 

 het midden van het water wordt betrapt , terwijl het ook dikwerf gebeurt , 

 dat hij het op den bodem liggende aas grijpt. En dit des te meer, daar 

 hij juist op die tijden, wanneer er weinig kroos gevonden wordt en op 

 die plaatsen , waar het weinig voorkomt, meestal uit den slijkerigen bodem 

 zijn voedsel, uit waterin sekten bestaande , ophaalt. En dit is te begrij- 

 pen wanneer men let op den aard van zijn voedsel; want ofschoon hij 

 met gretigheid andere vischsoorten verslindt, ja zelfs dikwerf, evenals 

 de snoek , zijn eigen soort niet spaart , schijnt hij toch wel het liefst te 

 azen op die waterinsecten en kleinere schaaldiertjes , die soms in over- 

 grooten getale tegen waterplanten of oude schoeingen aan zitten of 

 zich in de lange wortels van het kroos verschuilen. Het is dan ook 

 daarom , dat , gelijk ik bij eene vroegere gelegenheid reeds opmerkte , 



