HENGELEN, 



EN WAT ER BIJ YALÏ OP TE MERKEN. 



Dr. H. J. BROERS. 



(Vervolg van blz. 194). 



Onder de roofvisschen , die men aantreft in onze zoete wateren , moet 

 de aal of paling in de derde plaats genoemd worden. Men heeft wel 

 eens gemeend, dat er onderscheid bestaat tusschen deze twee visschen , 

 maar het is den natuurkundigen noch den visschers mogen gelukken 

 eenige bepaalde kenteekenen vast te stellen, waardoor aal en paling 

 konden onderscheiden worden. Aan de jongere en kleinere individuen 

 geeft men in het algemeen den naam van aal, terwijl de grootere 

 soorten algemeen paling genoemd worden. Deze visch is te zeer be- 

 kend dan dat eene nauwkeurige beschrijving noodig zou wezen. 



Hij heeft de gedaante eener slang, is eenigszins achtkantig en de 

 rugvin is zoover naar achteren verlengd, dat hij bijna met de staart- 

 vin ineenvalt. Zijne kleur verschilt vooral naar het medium waarin 

 hij zich bevindt ; hoe zuiverder het water , hoe helderder de kleuren , 

 en naarmate hij meer drassige en modderige wateren bewoont, des te 

 donkerder wordt hij. Zoo vindt men dan de verschillende variatie'n 

 tusschen het heldere olijf kleurige groen en het zwarte in , aan den 

 buik in het donkergele of zilverwit overgaande. In zijne huid bevin- 

 den zich zachte schubben , die echter niet met het bloote oog te 

 onderscheiden zijn. Hij onderscheidt zich van de andere visschen , door- 



13 



