HENGELEN, EN WAT EU BIJ VALT 0Ê> TE MERKEN. 197 



die dikwerf maakt dat inen hem voor dood houdt , wanneer hij des winters 

 onder het ijs met den elger gevangen wordt. Bij zware winters gebeurt 

 het echter, als het water tot den bodem bevriest , dat die verstijving in 

 werkelijken dood overgaat. Maar hij kan anders langen tijd zonder 

 luchtverversching leven, en de eigenaardige samenstelling der kieuwen 

 maakt, dat hij ook zelfs langen tijd buiten zijn element, het water, 

 leven kan. Ofschoon tot de roofvisschen behoorende, schijnt hij niet bij 

 voorkeur, de grootere individuen uitgezonderd, op visch te azen, maar 

 zich meer te voeden met de kuit van andere visschen en met water- 

 insecten en mollusken, die hij vooral bij menigte in de modder betrap- 

 pen kan. Hij kan zeer oud worden en eene aanmerkelijke grootte en 

 zwaarte bereiken, die dikwerf 4 a 5 kilo bedraagt; doch de onop- 

 houdelijke jacht, die men om zijn heerlijk smakend vleesch op hem 

 maakt, is oorzaak, dat slechts weinige individuen zoo zwaar worden. 

 De paling is hoog in prijs , en deze stijgt nog dagelijks door het 

 gemakkelijk vervoer. In bijna alle streken wordt hij in zoogenaamde 

 aalkorven of fuiken gevangen , die men des avonds in het water legt, 

 als wanneer deze visch loopt, en die vóór het aanbreken van den dag 

 worden opgehaald. In groote wateren , in plassen en wielen vangt men 

 de grootere individuen met fleuren, met kleine vischjes als aas; doch 

 dan moet men vooral zorgen niet te wachten tot de dag is aangebro- 

 ken, daar zij anders door de geweldige draaiende bewegingen het 

 koord afdraaien of den haak uit hun bek scheuren. In den regel wor- 

 den zij echter het meest door de zoogenaamde pooieraars gevangen, 

 welk soort van visschers vooral te Leiden beroemd is. 



Deze rijgen een honderdtal aardwormen achter elkander aan een snoer, 

 draaien die tot een soort van kluwen of klomp in elkander, en maken 

 die met een kort eindje touw aan een niet al te langen stok vast. 

 Daarmede begeven zij zich in een klein smal schuitje , dat zij door 

 middel van een gewicht op stroom weten te bevestigen , en houden nu 

 de stokken met beide handen vast, in elke hand één. De aal zuigt 

 met gretigheid aan deze wormen, 't geen door den visscher zeer ge- 

 makkelijk bespeurd wordt, en als deze meent dat hij vast genoeg ge- 

 zogen is , haalt hij den tros uit het water over de lage boorden van 

 het schuitje heen, waar de visch spoedig zijne prooi loslaat en gevan- 

 gen blijft. Vooral in donkere nachten , wanneer er onweder broeit , ge- 

 lukt deze vangst dikwerf uitmuntend. 



Met den hengel kan men echter zelden den aal betrappen, daar de 



