198 HENGELEN, EN WAT ER BIJ VALT OP TE MERKEN. 



goede hengelaar in den regel die visschen versmaadt, die slechts aan 

 zijn aas zuigen ; van daar wordt hij nog wel eens betrapt door hen , 

 die zich getroosten om een half uur op denzelfden visch te wachten. 



Maar het gebeurt toch ook zelden , dat in water , waar baars gevan- 

 gen wordt , de aal bijt. Als de hengelaar een aal vangt , is hij meestal 

 zijn snoer kwijt, daar het gevangen dier zich zoo om en om kron- 

 kelt , dat het niet meer te ontwarren is. In Engeland echter legt men 

 zich meer bijzonder toe op het vangen van den aal met den hengel, 

 en de toestand der wateren in dat land schijnt daartoe meer gelegen- 

 heid te geven. Men vindt daar namelijk , behalve vele kleine snel vlie- 

 tende stroompjes , uitgestrekte moerassige gronden van weinig diepte 

 en met een soort van gras of „biezen begroeid , dat slechts even boven 

 water uitsteekt. Nu gebeurt het, in zeer heete zomers, dat de aal 

 boven water op insecten jacht maakt en gretig aan het hem toege- 

 houden aas bijt, of dat hij zich op den modderigen bodem, terwijl 

 het water zeer helder is , in de zonnehitte in half slapenden toestand 

 als het ware ligt te koesteren; ook dan grijpt hij gemakkelijk de hem 

 voorgehouden prooi. Ik heb ten onzent nimmer dat azen van de aal boven 

 water getroffen , maar wel hem op den modderigen bodem zien slapen. 

 Zoo heb ik eens in het wiel , dat voor het dorp Meerkerk ligt , door 

 een Engelsch heer, met wien ik vischte, op die wijze in een halfuur 

 6 vrij groote alen zien betrappen. Het zou mij niet in de gedachten 

 gekomen zijn , zelfs een poging daartoe aan te wenden. In den laatsten 

 tijd is men er ook meer op bedacht geworden om hem in de schuil- 

 hoeken die hij zich des daags kiest te betrappen. In heldere wateren 

 namelijk, die goed door de zon beschenen worden, ziet men op den 

 bodem verscheidene ronde gaten; daarin laat men het aas soms 2 a 3 

 palmen diep zakken en gelukt het den ervaren hengelaar dikwerf bin- 

 nen eenige uren eene goede hoeveelheid te vangen. Dat de meeste onzer 

 wateren hiertoe ongeschikt zijn , is duidelijk. 



Men heeft tegenwoordig ook nog eene andere wijze bedacht om den 

 paling gemakkelijk te verschalken. Men spant namelijk een vrij ster- 

 ke lijn over een water , welks diepte men vooraf onderzocht heeft. 

 Aan deze lijn bevestigt men, van afstand tot afstand, dunnere koor- 

 den, die eindigen in een strikje zijden koord, dat de Franschen une 

 avcmcée noemen. Deze avancée bestaat uit een geheel doorschijnend 

 glasachtig zijden koord , dat vervaardigd wordt door een zijdeworm , 

 die op het punt staat zich in te spinnen, in azijn te laten sterven 



