200 HENGELEN, EN WAT ER BIJ VALT OP TE MERKEN. 



de grootere visschen , als een smakelijk voedsel , bij voorkeur opgezocht 

 en verslonden. In het voorjaar echter ziet men dikwerf troepen zeer 

 jonge alen, uit zee komende , de rivieren opzwemmen om zich verder in 

 de kleinere wateren te verspreiden. Of de eieren in zee nitkomen, is 

 echter niet uitgemaakt. 



De aal kan een vrij hoogen ouderdom bereiken en , zooals wij gezien 

 hebben, vrij aanmerkelijk in zwaarte toenemen. 



Ik heb eens in een vijver van de Moerbergsche warande bij Doorn, 

 die men uitgemalen had, omdat men meende dat er zich snoeken in 

 bevonden , die men te vergeefs door netten had trachten te vangen , twee 

 palingen zien ophalen van x \ ï meter lengte en van een mans arm dikte. 



Zij hadden daar zeker meer dan een halve eeuw vertoefd en vraten 

 met gretigheid de eendenkuikens op , die men in dien vijver trachtte 

 te houden. 



Blanchard deelt ons eene merkwaardige waarneming mede omtrent 

 een aal, dien men gedurende 38 jaar in dezelfde familie, deels in een 

 vischglas, deels in een grooten zinken bak had gehouden. Hij was ge- 

 durende die jaren meer dan de helft gegroeid en scheen vooral sommige 

 personen te kennen , door wie hij zich zonder weerstand grijpen liet , 

 als men het water om de 8 of 14 dagen ververschte. 



Hij nam zijn voedsel uit de hand aan , 't welk vooral uit dun ge- 

 sneden reepjes ossenvleesch bestond, dat nog wel zeer versch moest 

 wezen, anders weigerde hij het. Alleen des zomers at hij, maar den 

 geheelen winter bracht hij in eene soort van verdooving of slaap door , zon- 

 der eenige spijze te nuttigen. De kleinere vischjes , die men bij hem liet 

 zwemmen, liet hij ongemoeid; toch gaf hij de duidelijkste blijken, 

 dat hunne nabijheid hem hinderde. Eens was hij uit zijn bak in den 

 tuin gekropen, waar men hem in flauwte vond liggen, doch waaruit 

 hij weder bijkwam zoodra men hem in zijn natuurlijk element had 

 overgebracht. Ook was hij bijna eens het slachtoffer eener kat gewor- 

 den , die hem dicht bij het oog een erge wond toebracht ; de gekwetste 

 huidplek bleef langen tijd wit, doch herkreeg langzamerhand de oude 

 olijfgroene kleur. Toen hij meerdere ruimte kreeg, bewoog hij zich 

 ook gaarne in de lengte, doch hernam met evenveel graagte zijne ge- 

 kromde positie , zooals men hem ook meestal op den modder zag liggen. 



Daar de aal een der smakelijkste visschen is en eene aanmerkelijke 

 handelswaarde vertegenwoordigt, zoo kan het ook van belang zijn, 

 dat men zich meer op de kunstmatige teelt van dat soort van visch 



