OF EEN KIJKJE IN MIJN KAMERKOOI. 261 



zullen de familieën en geslachten maar laten rusten. "Waartoe zou het 

 dienen ? Ik kon b. v. gemakkelijk zeggen hoeveel pennen hij in den 

 staart heeft, doch dit is niet mijn doel. Ieder die dit wenscht te weten 

 kan het gemakkelijk in een of ander handboek vinden , en hij die er 

 geen ernstige studie van maakt, onthoudt het toch niet. Eén ding 

 echter wil ik even aanhalen , n.1. dat hij in Europa de eenige verte- 

 genwoordiger van zijn geslacht is. 



Onze winterkoning draagt met recht zijn naam ; immers wanneer 

 alles in rust schijnt , de laatste trekvogel ons heeft verlaten en zelfs 

 de vroolijke mees door gebrek en kommer zijn geschater niet meer 

 doet hooren , dan nog kan men het tartend jubellied van onzen kleinen 

 zanger over de besneeuwde velden hooren weerklinken. Hij kent geen 

 gebrek ; voorzien van een goeden wintertooi , sluipt hij door alle gaten 

 en holen , onder takken en wortelstronken , geen eitje van de alver- 

 nielende insecten wordt gespaard. Geen mees , hoe oplettend en onder- 

 zoekend anders ook, kan hem overal volgen; altijd sluipende meent 

 men soms een muis te zien , zoo vlug zijn zijne bewegingen. Vroolijk 

 uit den aard schijnt hij ook alle gezelschap te kunnen ontberen, want 

 gebonden aan een betrekkelijke kleine standplaats vindt men hem buiten 

 den paartijd altijd alleen. De winterkoningjes verdragen elkander niet. ' 



Om het zonderlinge van hun karakter en bewegingen eens meer van 

 nabij te kunnen nagaan , had ik reeds lang op het voorbeeld der Duit- 

 schers nagedacht, of het mij ook niet zou kunnen gelukken die lieve 

 diertjes eens in een kooi te houden. Hierom spoorde ik mijne vrienden 

 aan om eens een exemplaar voor mij machtig te worden. 



Het duurde niet lang of ik mocht mij in het bezit van een winter- 

 koning verheugen, en tot mijn groote vreugde kon ik mij in zijne 

 vroolijke bewegingen vermaken. Doch men begrijpt mijn teleurstelling , 

 toen ik hem acht weken daarna in een versch geverfde kooi 's morgens 



1 In het werk van burgersdijk over de dieren, staat, dat de winterkouing trouw 

 met zijn wijfje samen leeft en dat zij soms in gezelschappen bijeeo gevonden worden. 

 Op wiens rekening dit komt weet ik niet; doch genoeg dat dit met de natuur in 

 strijd is; dan alleen, als de jongen uitgevlogen zijn en nog door de ouden gevoed wor- 

 den, is zulks het geval. Ook wordt nog verhaald, dat de winterkoningen gaarne in 

 de oude nesten hun nachtverblijf nemen, en niet een enkele of een paartje, maar soms 

 een geheele familie. Dit komt mij ook zeer onwaarschijnlijk voor, tenzij door de 

 koude de natuurlijke onverdraagzaamheid moest onderdrukt zijn. 



