262 DE WINTERKONING , 



dood zag liggen. Het spoedig gelukken had mij al te vermetel gemaakt ; 

 en ongelukkig kreeg ik daarvan later de bittere overtuiging. Vier jaar 

 lang , alle najaren weer van voren af aan , heb ik mijne proeven her- 

 haald ; doch na een dag of wat levens begonnen de vogels duizelig 

 te worden en dik te zitten , zoodat ik genoodzaakt was hun de vrij- 

 heid weer te geven. Hoeveel malen dit gebeurde wil ik maar niet 

 mededeelen. 



Maar geen moed verloren. Nog één kans bleef mij over; jongen op 

 te voeden , was de eenige hoop die mij overbleef. Vergeefs deed ik 

 hiervoor veel moeite ; overal teleurstellingen ; niemand die mij een paar 

 kon bezorgen ; — toen op eens mij twee pas uitgevlogen jongen werden 

 aangeboden. Zij werden mij doodeenvoudig in twee papieren zakjes als 

 twee jonge vogels overhandigd. Ik nam ze aan zonder nog te weten 

 welke vogels het waren, toen op eens een klein bekje, uit een der 

 gaatjes, die er met zorg voor versche lucht waren uitgesneden, kwam 

 uitkijken. En toch was ik niet blij , toen ik goed wist wat ik voor 

 mij had; het was geen geschikte tijd voor mij om mij met die zorg 

 te belasten. Doch wat zou ik doen; de vrouw die ze mij had bezorgd 

 was reeds vertrokken ; liet ik ze weer vliegen dan gingen ze toch dood. 

 Er bleef mij geen andere keus over dan om de proef maar eens te 

 wagen. En die proef, zij gelukte; maar hoe? 



Mijn eerste werk was nu aan voedsel te denken ; met een bange zorg 

 zag ik het ontoereikende van mijn meelwormvoorraad na, want mier- 

 eieren zijn hier niet te krijgen , dus een ongekende weelde. Ik troostte 

 mij evenwel met de gedachte dat de tijd wel uitkomst zou geven. 



De opvoeding zou beginnen; maar zie, de diertjes waren zoo wild 

 en koppig, dat ze geen bek wilden openen om het noodige voedsel te 

 ontvangen. Ook het opsluiten in een donker kistje , om een tijd daarna 

 het deksel te openen, hielp niets; ze vlogen me dan als echte woeste- 

 lingen tegen. Wat zou ik doen? Een middel slechts bleef mij over , en dat 

 was , om hun eenvoudig weg het voedsel in den bek te stoppen. Maar 

 dit was gemakkelijker gezegd dan gedaan; want eerst na veel moeite 

 gelukte het mij eindelijk hun een paar meelwormen naar binnen te 

 doen slikken. Ik zeg na veel moeite ; want zoo een klein diertje niet met 

 grove handen te behandelen , het kleine bekje, en nog meer het kleine 

 lijfje, niet door een te sterke drukking, al ware het maar met een 

 vinger, te beschadigen, was zeker geen kleinigheid. En te meer nog 

 daar hunne koppigheid zoo groot was, dat ze het voedsel, als ze kon- 



