264 1>E WINTERKONING , 



Mijn vreugde was daarom buitengemeen groot, toen ik op een mor- 

 gen een der prinsjes in zijn nestje (dat doodeenvoudig uit een holle 

 turf bestond) hoorde kweelen. Het geluk had mij gediend, het was 

 juist een paartje, een mannetje met een wijfje. Bij jonge winterkoningen 

 is dit goed te zien, het wijfje is lichter van kleur en kleiner, en de 

 borstvederen zijn] bij het mannetje door donkerder bandjes omzoomd, 

 die , als ze eenmaal geruid hebben , verdwijnen. Later blijft het mannetje 

 nog altijd iets zwaarder. 



Grooter genot had ik in langen tijd niet gesmaakt, dan toen mijn prin- 

 selijke familie vroolijk en wel bij mij in de kamer rondhuppelde , of 

 in het zonnetje of in een zandbad lag te ploeteren. Aardig was het 

 om te zien , toen ik ze even in de volière liet (voorzien van een grooten 

 platten waterbak), hoe spoedig en hoe nuchter ze onbevreesd in het 

 water sprongen en plasten , en hoe doodelijk verlegen zij weer te voor- 

 schijn kwamen. En geen wonder, het eerste bad had hen, nog zwak 

 zijnde, zoo aangegrepen, dat ik genoodzaakt was ze op te drogen en 

 in de hand te verwarmen , — iets dat hun zeer scheen te bevallen — 

 totdat ze, voldoende opgedroogd, hun eigen veertjes weer wat konden 

 uitpluizen en regelen. Deze eerste proef belette hen echter niet om , 

 zoodra zij water zagen, het bad eens te herhalen, om dan onmiddellijk 

 daarop zich in droog zand om te rollen ten einde het drogen te bevor- 

 deren. De wijze waarop zij dit deden was allerkoddigst. J 



Een tweede bezwaar bleef mij nog te overwinnen over , n.1. hen zelf 

 te leeren eten. 



Om dit doel te bereiken , moest er wat eten worden opgeofferd , 

 door overal in de kooi wat heen te strooien, zoodat ze in verzoeking 

 kwamen om ook eens te pikken. Deze wijze van handelen deed mij 

 spoedig slagen; na ze veertien dagen gehad te hebben, aten ze vol- 

 komen alleen. Jonge vogels leeren dit, als ze maar oud genoeg daar- 

 voor zijn, dikwijls in één dag. Maar hoe koddig dit somtijds toegaat 



1 De manier van baden (door liebe bij brehm in Die gefangen Vogel aangehaald) 

 n.1. dat ze achteruit gaande tot aan den hals in het water liepen , heb ik nooit opge- 

 merkt, integendeel deden zij het even als andere vogels, alleen met dit onderscheid , dat 

 ze dikwijls en driester in het water sprongen , iets wat de natuur mede brengt, omdat 

 ze veel op waterinsektjes jacht maken. Deze natuur komt telkens duidelijk aan het licht 

 bij het schoonmaken en leegloopen van den waterbak; dan zijn ze niet weg te slaan, 

 alles wat daarbij maar hun aandacht trekt of naar de opening mede drijft, wordt opge- 

 pikt; ze zijn dan echt in hun element. 



