OF EEN KIJKJE IN MIJN KAMERKOOI. 265 



is aardig om te zien. In de meeste gevallen is er een die daarvan den 

 slag het eerste beet heeft. De anderen komen daar dan heel vertrou- 

 welijk omheen zitten, en kijken blijkbaar met groote belangstelling 

 dat werk aan , probeeren ook eens , en na vele linksche pogingen gelukt 

 het eindelijk een beetje van belang naar binnen te krijgen. Maar dan 

 moet men zien , hoe onvermoeid het algemeen diner wordt voortgezet. 

 Het schijnt hun dan een waar genoegen te zijn alleen te kunnen eten , 

 en ze houden niet op, voordat ze met goedgevulde magen den algemee- 

 nen schotel verlaten , om spoedig daarop het zelfde spelletje te hervatten. 



Deze graad van hun ontwikkeling kwam mij goed van pas , want , 

 verplicht om ze zelf op te passen, was ik genoodzaakt ze op mijn 

 vacantiereis mede te nemen. Een geschikt kistje , aan de zijden gesloten 

 en van boven met metaalgaas overdekt, was voor het vervoer inge- 

 richt. Deze reis , die bestond uit drie uur sporens en drie rijdens met 

 een omnibus , stonden ze zeer goed door , alhoewel ik daarbij met al 

 dat schokken grooten angst voor hen heb uitgestaan. 



Mijn eenige zorg was nu nog , daar ik daarna zelf een veertien dagen 

 afwezig moest zijn en ze onmogelijk kon mede nemen , het voedsel zoo te 

 regelen, dat ik elk ander met de zorg daarvoor kon belasten. Hiertoe 

 bereidde ik het eten in gedroogden toestand , zooals ik reeds heb aan- 

 gegeven (zie de noot op blz. 263). Men had dan eenvoudig dagelijks 

 maar wat te nemen, eenige hoeveelheid water of melk er aan toe te 

 voegen, en de zaak was in orde. Ook dit gelukte; na eenige dagen 

 afwezigheid , had ik het genoegen , ofschoon ze druk aan het ruien 

 waren , ze gezond en wel weer te zien. Dank hiervoor mijn collega , 

 die zich met die zorg had willen belasten. 



De eerste taak die mij nu nog wachtte was , om ze in mijn grootere 

 kooi te installeeren. Hiertoe was ik wel genoodzaakt, daar een groote 

 ruimte voor mijn prinsjes wel behoefte was. In den beginne liet ik ze 

 tusschenbeiden wel eens in de kamer rondvliegen , doch hieraan moest 

 een einde komen. Vooreerst omdat ze mij alles te vuil maakten, — 

 iets wat wij Nederlanders met de Duitschers nog maar niet kunnen, 

 goedvinden , — en ten tweede omdat het mannetje , opgewekt door de 

 vrije beweging, het wijfje op een niet heel koninklijke wijze najoeg, 

 zoodat zelfs de mantel der koningin er dikwijls onder leed '. Vreemd 



1 In de Gefangen Vogel van brbhm komt ook dezelfde opmerking voor door gizicki 

 gedaau. Zijne waarnemingen komen vrij wel met die van mij overeen. 



